Еркебулан Балберген

Кей кезде осы ой мені толғандырып отырады. Шынымен, әр нәрсенің өзінің бір мақсаты, мәні болуы тиіс қой. Біз бұл әлемде орасан құбылыстардың қатарында өмір сүріп келеміз. Қанша ғұлама ойлар мен жаңалықтар аштық. Қанша дүние құрдық. Сонда да, адам кейіпінен арылмадық. Қоршаған табиғатымызды зерттеп, ғарышты да бағындырдық. Бірақ өміріміздегі ең негізгі сұраққа нақты жауап ала алмадық. Жалпы мына өмір бізге не үшін берілді?! Біріншіден, сіз исламға жүгініп, өмір бізге Аллаға құлшылық етіп, ризығы үшін өмір сүруге берілді дерсіз. Мен де бұл тұжырымдамаға негізделемін. Бірақ, о дүниеде біздің жинаған дүниеміздің түк керегі жоқ! Сіз намазыңыз түзеу, оразаңыз нық, садақаңыз түгел азамат болуыңыз шарт. Ал енді өз өміріңізге көз жүгіртіңіз. Сізге бір күнде 24 сағат беріледі. Сол 24 сағаттың орташ…

Бір сәтке ойланшы. Барлық адамдар бір бірінің ойын оқи алса. Иә, сенің не ойлайтыныңды, не жоспарлағаныңды және қандай сезімде екеніңді алдыңызда тұрған адам бірден сөзсіз біліп тұрса. Өміріміз қаншалықты өзгеше болар еді? Қазіргі әлемнің ажырамас бөлігі жалған мен өтірік. Ол барлық салада өзінің орнын тапқан. Онымен келісуімізге тура келеді. Ал біз жаңағы айтып отырған "шындық" әлемін елестетіп көрейік. Енді ең біріншіден жарнама индустриясы болмас еді. Жаһанда ең сұрапыл өтіріктің субстанциясы осы индустрияда. Жарнама болмаса біздің ақпараттық әлем мүлдем өзгеше болар еді. Енді елестетіп көріңіз, барлық тауарлардың шынайы құрамы мен оның шынайы ағзаға әсерін білер едік. Жарнама жай ғана бір мысал ретінде келтіріп отырмын, ой өрісін ары қарай жалғастырайық. Біз барлығымыз туа біте бір-бі…

Дәстүрді сақтап, дәріптеу,
Киелі біздің міндетіміз.
Батысқа қарап, еліктеу,
Құртатын бізді індетіміз.

Атадан қалған дүние,
Мәдениет, дәстүр, тіл.
Жасампаз болу еліңе,
Зор мақсат, соны біл.

Ұрпаққа қандай құндылық?
Қалдырармыз біз қазір...
Батысқа қарап ұрындық,
Тоқтауға болшы енді әзір.

Тарихын елдің құрметте!
Дәстүрге өзіңді міндетте.
Бабаң жинаған абыройды,
Қастерле оны, кірлетпе!

Раббым Алла, рухымды кілең ақтаған,
Ұлтым Қазақ, сонымен мен мақтанам,
Ұраным Алаш, жүректе кең сақтаған.
Тілім Қазақ, үшкір сөздерге оқталған.

Ұстазым Тарих, баба жолын баптаған,
Рәмізім құнды, күннен қымбаттаған.
Ұрпағым терең, иманымды жақтаған,
Сөзім тірі, Алаш жүрегіне асқақтаған.

Ұнатамын күннің шыққанын,
Қызарып кешке батқанын.
Ұнатамын ғылым мен білімді,
Иман туралы әр бір ілімді.

Ұнатамын туған жерімді,
Біртұтас егемен елімді.
Ұнатамын ұстанған дінімді,
Иманға толтырып жанымды.

Ұнатамын таңның атқанын,
Анамның иіскеп оятқанын.
Ұнатамын адал итімді,
Еркелеп, домалап жатқанын.

Ұнатамын асқақ мақсатты,
Арманға байлап қанатты.
Ұнатамын қараңғы түнді,
Ауылда өшірген үнді.

Ұнатамын кедергіні өмір берген,
Сабырлыққа мені тәрбиелеген.
Ұнатамын мықты рухымды,
Арманға мені жетелеген.

Ұнатамын отандық сезімді,
Ерекшелеп сүйгізген елімді.
Ұнатамын шын махаббатты,
Ұлы сезім ғой инабатты...

Ұнатамын өскен ауылымды,
Танып жеті атам мен руымды.
Ұнатамын өмірді жарқыраған,
Аллаға рахмет, осыны сыйлаған!

Бәлкім Алланың бергені,
Елін қорғаған ер еді.
Болашақты ұран етіп,
Білегін жауға тіреді.

Қайсарлықты танытқан,
Жинаған жігерін жорықтан.
Аттанып жауға қаһармен,
Ұрпағына өмір жарытқан.

Таймаған ұлы жолынан,
Тастамай қару қолынан.
Ерте кеттің майданға,
Ажырап жарың мен ұлыңнан.

Ауылдың батыр ері едің,
Әттең, жеңіс туын көрмедің.
Отан үшін жас жаныңды,
Қара топыраққа жерледің.

Қарызбын ата, қарызбын,
Қастерлеу сені - парызым!
Жасаған ерлігің мәңгілік,
Атыңды естіртсін арызым!

Шаршадың, білем сенің талғаныңды,
Дүниеде жалғызсырап қалғаныңды.
Тұрмыс әбден жүдетті талғамыңды.
Болмыс әбден күл етті арманыңды,

Көтер еңсеңді, оян да жігерлен!
Бойыңда қуат пен рух бар, өрілген.
Жаһан - қатігез, онсыз да білесің, 
Өмір - алуан, жыларсың, күлерсің.

Қиын, білем аяқтан соққанын,
Сынақтардың үмітті жаққанын.
Берілме, дайындал енді төзуге, 
Өмір -мұхит, әзірлен онда жүзуге!

Бұралан, түзе кәне арқауыңды!
Өлтір, шалқайған жалқауыңды.
Түй жұдырықты, көрсет азуыңды!
Тоқтатпа, жарық жаққа қазуыңды!

Айдардың екі көзі мөлдіреп кетті. Барлық сегіз жасындағы жинаған күш-жігері азу тістеріне шұғырланды. Қаншалықты жылағысы келгенімен, өзін ұстауға тырысты. Иә, осы жолғы әкесінің жасаған қылығы жас жүректе мәңгі қалатыны сөзсіз. Бірақ Айдардың ерлігіне лайықты баға беруіміз қажет. - Пап, енді екі-ақ шақырым қалды, шыдашы! - деді Айдар, аянышты көзімен әкесіне қарап. - Ұлым, менің аяғым мені тыңдаудан қалды, ары қарай сен жалғыз жүре бер, ал мен біраз нәр жинап алайын. Біздің жігіттерге жеткесін, көмек ертіп мені алып кетерсің. Мына ескі жүк көліктің астында боламын, - деп Айдардың әкесі баласының басынан сипап, қолын таулар түбінде желбіреп тұрған көгілдір жалау жаққа сілтеді. Айдар әкесін ешқашан тастамас еді, бірақ осы жолы ол өз көзімен көгілдір жалауды көріп тұрды. Жалау тау түбінде қ…

Достар, бәлкім жазар жерімен қателестім дейсіздер, бірақ көкейде тұрған мәселе. Тіпті сұрақ десе де болады. Фейсбукте Ермек Нарымбаев мырзаның жазғанын көздейсоқ кездестірдім. Енді білесіз ғой бір сілтемеге шықсан екінші сілтеме, солай жалғаса беріп осы аталмыш мақала десек па, жазба десек қалай айтқан дұрыс болатынын білмеймін. Әйтеуір оның ойы жазылған. Не жазылды десеңіз, қысқасы, қазақтарды жерден төмен қылып, дүниенің ең жеркенішті нәрселеріне теңеді. Былай айтқанда барлық әдеби, саяси, публистикалық өнерін қазақты қорлауға жұмсады. Соңғы кезде бізде жаман әдет пайда болды. Біреудің айтқанын бар елге жария етіп, "ойбай ау, анау бізді жаман деді" деп барлық халыққа жай бір "борат-морат" сықылды ұсақ-түйікті түйедей қылу. Бірақ осы жолғы сұрақ ерекше. Бұны барлығы білгені дұрыс. Дәл со…

Бүгінгі заманымызды "әбігер заманы" десек артық айтқан болмас. Тыным таппайтын тоқтаусыз шыр айналу. Осы бір қаланың әбігерінде уақыттың да, дүниенің де құны жоғалды. Таң атқаннан кеш батқанша басымызды бүгіп алып, үлкен жаһандық ахуалдың бөлігі болып жүрміз. Иә, өкінішке орай тіршілігіміз осы. Сонда ойланатын сәт туғанда, "ой, қойшы соны" деп ең оңай амалды таңдаймыз. Ал ойланатын сәт қашан туғанын қалай байқасақ? Қалай өткізіп алмасақ? Мына шумақтармен осы сұраққа жауабын беріп көрейін: Ойланатын сәт... Жат елден соққан жел ырғағы, Далада көптеген көл құрғағы. Атаңның жерге түскен тымағы, Айналған арманға Алланың Жұмағы. Залымнан бейхабар пенденің құлағы, Ғалымның азайған қояр сұрағы. Таулардың тартылған мөлдір бұлағы, Ерлердің көбейген ішетін арағы. Анаңның мұңайған қара қабағы, Мектеп…