Ойланайық
Кішкентай сәбилерді көрсем, мына бір оқиға еріксіз есіме түседі. ...Жаздың аптап ыстық кездерінің бірі. Автобус іші қапырық. Ауа жоқ. Терезеден түскен күн көзі отырғызыр емес. Ол аздай жүргізушіміз уақыт кестесінен ерте келді ме екен, әйтеуір автобус аялдамада біраааз тоқтап тұрды. Осы арада автобусқа сәбиін құшақтаған бір жолаушы мініп келе жатты. Жап-жас, сұлу қыз екен. Жарасымды киініп алған. Аяғына көзім түсіп кетті. Биік біз өкшелі туфли кигеніне қарап, таңғалдым кәдімгідей. Әрееең мінді автобусқа біз өкшесі қисалаңдап. Орындыққа отыра берер сәтте аяғы тайып кетті де (туфлиінің біз өкшесі бір жаққа қайырылып кетті, мен анық көрдім), қолындағы сәби жерге сұлқ құлады. Бәріміз шошып кеттік. Үлкендер сәбидің жанына жетіп барды. Ұялып кетті ме, беті қызарған жас анамыз, жымиып: «Ой»,- деп…