Өмір сүргім келеді...
Жоқ болса жоқ болғаны да, білмесек білмегеніміз де жөн болған екен. Әйтпесе, біразымыз қырылып қалар едік. Құрттай бала едік қой. Өзіміз биттей, намысымыз таудай-тұғын. Адам өскен сайын өзі таудай болып, намысы биттей бола ма деймін. Иә, түрімізге қарамай намысымыз, ұятымыз сұмдық еді ғой. Біздің намысымызға нұқсан келетін, ұяттан бетіміз өртенетін күн диктант жазған күн еді ғой. Диктант дегенде төбе шашымыз тік тұратын. Жазғанда да қорқып отырып жазасың. Ең қорқыныштысы келесі сабақ. Диктанттың қорытындысы шыққан сәт. Апайың әркімнің дәптерін өзіне таратып береді. Ашып қарайсың. Қып-қызыл. Қан-жоса. Алған бағаң екі. Мұғалім журналды ашып, бағаларды қоя бастайды. Дәптерді таратпай тұрып, бағаларды қойып алса несі кетеді десеңші. Жоқ, өйтпейді ғой. Дәптеріңді таратады. Алған бағаңды өзіңе…
