Muxit Bayazitov

Қалады шу,

Бұл күнде далада шу.

Бiр-бiрiне жауығып жағаласу.

Айдын ақыл,сарабдал сабыр ығып,

Бойды билеп тәңiрiм-ау бара ма ашу.

Кей залымның күткенi осы тегi,

Далақтайды түрiлiп қос етегi.

Тұнығыма тасадан тас лақтырып,

Сенгiш жасқа қызыл шоқ көрсетедi.

Ата-баба жерiне кiндiк кескен,

Күдiк қылып

Қорқытпақ елдi сеспен.

Тарлан тарих тiл бiтсе сөйлерi анық,

Жанартаудай жаңғыртып iзiңдi өшкен.

Кешiр,баба,

Аңқылдақ ұрпағыңды.

Бүгiн жаны теңiздей бұрқанулы.

Жерi түгiл жандарға жаны қара,

Өз еркiмен бере алмас бiр талыңды.

Кешiр,баба,

Кеңдiктен кемiмеген,

Өзгенiкiн өзiне телiмеген.

Осы шығар тәубаға келу деген,

Басқа көзбен қараймын жерiме мен.

Сүлеймен Баязитов

Спрячь стихи. Не думай об удаче. Хоть немного поживи иначе. Встретишь жизни ласковый оскал И поймёшь — совсем не то искал. Только бы подольше зацепиться, Только б не забыть любимых лица, Не понять, так хоть приблизить суть, Прежде чем «забыться и уснуть». Спрячь стихи. Людей смешить не надо. То, что для тебя одна отрада, Для других не больше чем «стишок» — Сладкий леденцовый петушок. Не в чести поэты и паяцы… Только вновь невидимые пальцы Тронут нити, где висит душа. И она от счастья затрепещет, И смешно заговорит о вечном, Это «нечто» выразить спеша… *** Өлеңдеріңді жасырғын, Сәттілік жайлы ойға алма. Тым құрыса сәл басқаша өмір сүрші, асылым. Өмір саған азу тісін ақситар, Бірден түспес алшысынан асығың. Түсінерсің сонда сен іздегенің ол емес, Ал босаңсу, сірә, саған жол емес. Сүйікті жа…

Голос Ю. П. Что за окном твоим, милый, — снег, морось? Что на душе у тебя? Кто с тобой? Слышишь меня? Это же мой голос. Может, меня не будет, а он живой. Жили с тобой по-разному – нервно, трудно, Боль оставалась в кратких обрывках строк. Всё уже пройдено – пламя, вода, трубы… А сыновья какие – храни их Бог! Так, как сплетаются корни дерев близких, Как прирастает вьюн – навсегда – к стволу, Нас друг от друга не разделить без риска, Ведь муравей – неизбежно – ползёт в смолу. Не предавали друзей. Не теряли совесть. Было слияние помыслов, душ и тел. Станет тоскливо – слушай мой стих, мой голос. Пусть он негромок. Он для тебя пел. Дауыс Ю.П. Әйнегіңнің сыртында қар ма, әлде жаңбыр ма? Естисің бе сен мені бұл – менің дауысым. Жүректі жарып ол шығады жаңғыра, Мүмкін, мен болмаспын, бермек ол жаң…

Жер жөргекте сен жатқанда-ақ іңгәлап, Әлемге атың кетті «Астаналап». Ырымшыл қазақ біткен тәуба дескен, Тәй басқан қадамыңды қадағалап. Тұрғанда әлем сенен алмай көзін, Саясат саңлақтары арнап сөзін, Көбік ауыз кей сыншы ауыз жаппай, Аласапыран күй кешіп ұмытты өзін. Нұрекең бастап өзі көштің басын, Қалады Астананың алғаш тасын. Аязға бет қарыған шыдай алмай Көп жұрттың түсіп кеткен ұнжырғасын Көтерді күнделікті ісіменен, Сенімнің, тәуекелдің күшіменен. Іргесін кей күдікшіл аулақ салған, Ұлы ойын Нұркеңнің түсінбеген. Астана –сенің қалаң, менің қалам, Сеніммен болашаққа басқан қадам. Жемісі Нұрекеңдік кемел ойдың, Самғай бер ғасырларға, ақ шағалам! Астана Восхищалась страна ангелочком, Колыбель её нежно качая: – До чего ж ты красивая, дочка, Будет всё у тебя, дорогая! Предрекали судьбу ак…

Счастье - слезы, беды – слезы…

Любят слезы взор людской.

Слезы вечные занозы,

Соль с горчинкою-тоской!

Слезы я давно оставил:

Влага слабых - не по мне,

Ведь ее и так немало

На родимой стороне.

Не к лицу мне тешить горе…

Спросишь ты: - И что с того?

Слез невыплаканных горечь

Привкус счастья моего.

Бақыт дәмі

Бақыт көз жасы, қырсық көз жасы,

Көз жасын көруге өзгенің өз басы.

Құштарлар көз жасы мәңгілік тікендер

Тұз ащы шер, мұңменен талайды боздатты.

Көз жасын көп болды тыйғалы,

Әлсіздердің әдеті жандарға тұлғалы.

Тіпті де жарасар нәрсе ме

Ал олар көз жастың құлдары.

Аз емес өңірде біз туған

Ал маған жараспас қайғыны

Біл туған

Сен сұрарсың: «Онда тұрған не бар?» – деп

Күйініші төгілмеген көз жастың

Бақытымның дәмі деп ойлаймын өз басым.

ТАЛГАТ ГАРИПОВ

Перевод Сулеймена Баязитова

…Ты скажешь мне: - Так не бывает! Я промолчу тебе в ответ. Конечно, люди не летают: У человека крыльев нет. …- И так - мне скажешь. - не бывает! На это тоже промолчу: Да, ветры нас не понимают; Такое им не по плечу. Но только все же я летаю, С ветрами споря, как с собой. И если вдруг ты понимаешь, То полетели, друг, со мной! *** Сен айтасың маған олай болмайды, Жауап қатпай қала берем ол жайлы. Әрине, адамдар ұшпайды, Ұшар ма ед қанат жоқ сол оны ұстайды. Бұлай да дейсің сен маған болмайды, Көңілім сөзіңе толмайды, Көңілім сөзіңе толмайды. Иә, желдер біздерді ұқпайды, Гуілдеп, азынап мықтайды. Әйтсе де мен бәрібір ұшамын, Желдермен бәрібір ұшамын. Желдермен өзіңдей егесе, Ұшамын құстармен теңесе. Түсінсе, жаның мен жанымды, Самғайық көкке біз сағымды. ТАЛГАТ ГАРИПОВ Перевод Сулеймена Баяз…

Олжабайлап ат қойған, Қалың жауға шүйлiгiп. Жау ордасын талқандап, Салған талай қиғылық. Тiрiсiнде-ақ аңыз ғып, Ел ерлiгiн тербеген. Көк нөсерлi күй қылып, Арыс ұлы халқының Дархан жаны даладай. Дүниенiң бетiне өткен сiрә қарамай Бала мiнез бабам - ай. Неткен халық көреген, Халқың неткен данышпан. Жырың сенiң тұрғандай, Төгiлiп бiр ғарыштан Жау жарағың, алмасың Аярлықпен алысқан. Семсер жырың серпiндi. Iшке бүгiп кетсең де Өзектегi өртiңдi. Аңыз қылып айтады ел, Жiгерiң мен еркiңдi. Батыр едiң, ел – жұртты Азат еткен тепкiден. Жырау ең сен жүректе Жыр жүйрiгiн теткiген. Әулие де едiң сен Көре бiлген келерiн. Бұған куә бiр аңыз Жеткен бiзге ескiден. Олжабайлап ат қойып, Сансыз жаудан қыңбаған. Жауды жойып, қашырмай, Белiн шешiп тынбаған. Кезiм жеттi атыңды жырға қосып шалқитын, Жыр толғама…

«Признание» Заявил сегодня Вова: - Ты красивая, Петрова! Согласился с Вовой Вася: - Лучше всех девчонок в классе! Васю поддержал Серёжа: - Я согласен с Вовой тоже, Про тебя сказал поэт: «Ты прекрасна, спору нет!» К Лене подошёл Андрюша: Друг мой, Леночка, послушай… Ты не против, если рядом На урок хотя бы сяду? Посмотрели Вася с Вовой На соперника сурово, Закричал в ответ Илья: - Нет, с Петровой сяду я! Тут же у Ильи и Вовки Завязалась потасовка. Что поделаешь, мужчины, Им бы драться без причины. Все разборки на пороге Вмиг прервал учитель строгий: - Вы не слышали звонок? По местам, идёт урок! Что ж, задиры-забияки, Вы уже размялись в драке, Предлагаю вам в нагрузку Семь задачек на закуску. А Петрову раньше срока Отпускаю я с урока, У неё за четверть «пять», Можешь, Лена, погулять. Вова п…

Собраны все чемоданы, Вдаль расстилается путь, В жаркие-жаркие страны Лето спешит отдохнуть. Где это место на карте, Знает лишь только оно, Лето в цветастом халате Смотрит с улыбкой в окно. Осень ему на перроне Крикнула громко: «Прощай!», А проводница в вагоне Греет водицу на чай. Поезд поплыл вдоль вокзала, А возвратиться домой Лето друзьям обещало Только лишь поздней весной! Демалыс Алысқа шақырады жол бізді, Шамадан толы керекті заттарға. Ып-ыстық тосады ел бізді, Жаз болса асығады босаға аттауға. Сол елдің қайда екенін Тек өзі табады картадан. Табады адаспай мекенін, Киіп ап гүлді халатын. Әйнектен жымиып қарайды, Күз оны перронда қарсы алатын. «Қош бол жаз» деуге бір жарайды Ал жолсерік вагонда Шайына жылытып, су шаштарын тарайды, Пойыз вокзал бойымен жылжиды ақырын. Алда әлі жүздеге…

Жастық шақтағы – сырласым, қартайғанда – мұңдасым Бастау көзін күні кешегі «Лениншіл жастан» алатын қаймана қазақтың жасындай жарқылдаған «Жас Алашы» – 95-те... Көңілді қуанышқа бөлеген осы бір сәтте өткеніңді ой көзімен шолып, осы мен қаламгер ретінде «Жас Алашқа» қатысым бар ма, бар болса қаншалық?» деген сауалға жауап іздейсің. Аллаға шүкір, сонау 1984-89 жылдар аралығында «Лениншіл жас» газетінде «Әдептен озбайық», «Тойдан соң», «Сахнада», «Ақ көгершін», «Қалақ қолға кеш алынды», «Жол мұраты жету ғана ма?» «Барымызды бағалай білеміз бе?» атты мақалаларым жарық көрді. Мен жарияланған дүниелерімің ішіндегі ең бастыларын ғана айтып отырмын. Ал өзімнің «Невада –Семей» қозғалысын қызу қуаттағанымды, сол тақырыпта бірталай материалдар жинағанымды, соның бірі «Жауырды жаба тоқымайық» атты ма…