Астана

Жер жөргекте сен жатқанда-ақ іңгәлап,

Әлемге атың кетті «Астаналап».

Ырымшыл қазақ біткен тәуба дескен,

Тәй басқан қадамыңды қадағалап.

Тұрғанда әлем сенен алмай көзін,

Саясат саңлақтары арнап сөзін,

Көбік ауыз кей сыншы ауыз жаппай,

Аласапыран күй кешіп ұмытты өзін.

Нұрекең бастап өзі көштің басын,

Қалады Астананың алғаш тасын.

Аязға бет қарыған шыдай алмай

Көп жұрттың түсіп кеткен ұнжырғасын

Көтерді күнделікті ісіменен,

Сенімнің, тәуекелдің күшіменен.

Іргесін кей күдікшіл аулақ салған,

Ұлы ойын Нұркеңнің түсінбеген.

Астана –сенің қалаң, менің қалам,

Сеніммен болашаққа басқан қадам.

Жемісі Нұрекеңдік кемел ойдың,

Самғай бер ғасырларға, ақ шағалам!

Астана

Восхищалась страна ангелочком,

Колыбель её нежно качая:

– До чего ж ты красивая, дочка,

Будет всё у тебя, дорогая!

Предрекали судьбу аксакалы:

–Айналайын, Аллах тебя любит!

Будет счастье тебе, и немало!

И у ног твоих будут люди!

И любила страна, и ласкала

Новорожденную столицу,

И неслась имя доброго слава,

И светились улыбками лица.

Были радости, были печали –

Так непросто растить младенца!

Не спала мать-страна ночами,

И от слёз надрывалось сердце.

И тогда Нуреке-родитель

Песни пел у её колыбели,

Новый день приходил в обитель,

Прогоняя снега и метели.

Повзрослела и стала царицей,

Чайкой белою в поднебесье,

Дорогая моя столица,

Нурсултана мечта и песня!

Сүлеймен Баязитов

Перевод Елены Игнатовской