Дауыс

Голос

Ю. П.

Что за окном твоим, милый, — снег, морось?
Что на душе у тебя? Кто с тобой?
Слышишь меня? Это же мой голос.
Может, меня не будет, а он живой.
Жили с тобой по-разному – нервно, трудно,
Боль оставалась в кратких обрывках строк.
Всё уже пройдено – пламя, вода, трубы…
А сыновья какие – храни их Бог!
Так, как сплетаются корни дерев близких,
Как прирастает вьюн – навсегда – к стволу,
Нас друг от друга не разделить без риска,
Ведь муравей – неизбежно – ползёт в смолу.
Не предавали друзей. Не теряли совесть.
Было слияние помыслов, душ и тел.
Станет тоскливо – слушай мой стих, мой голос.
Пусть он негромок. Он для тебя пел.

Дауыс

Ю.П.

Әйнегіңнің сыртында қар ма, әлде жаңбыр ма?

Естисің бе сен мені бұл – менің дауысым.

Жүректі жарып ол шығады жаңғыра,

Мүмкін, мен болмаспын, бермек ол жаңғыра.

Сенімен сан қилы кештік біз өмірді,

Жанымызды сыздатқан көбіне көңілді.

Жалын су құбырды өткердік біз бастан,

Кеюмен, сүюмен тынбастан.

Қарашы, ұлдарға, тәңірім, сақтасын,

Шоқтардан біз басқан.

Жақын өскен ағаштардың тамырлары

Белгілі жайлар ғой тұтасқан.

Біздерді айыра алмайды ешкім де,

Шарасыз құмырсқа шайырға өрлейді.

Достарды сатпадың,

Ар -ұят, намысты әу бастан сақтадық.

Ойымыз, денеміз тоғысты бір арнаға,

Көңілсіз кездерде тыңда сен даусымды,

Ол сені бастары хақ жаңа бір арнаға.

ОЛЬГА ГРИГОРЬЕВА

Қазақ тіліне аударған: Сүлеймен Баязитов