Мойындау

«Признание»

Заявил сегодня Вова:

- Ты красивая, Петрова!

Согласился с Вовой Вася:

- Лучше всех девчонок в классе!

Васю поддержал Серёжа:

- Я согласен с Вовой тоже,

Про тебя сказал поэт:

«Ты прекрасна, спору нет!»

К Лене подошёл Андрюша:

Друг мой, Леночка, послушай…

Ты не против, если рядом

На урок хотя бы сяду?

Посмотрели Вася с Вовой

На соперника сурово,

Закричал в ответ Илья:

- Нет, с Петровой сяду я!

Тут же у Ильи и Вовки

Завязалась потасовка.

Что поделаешь, мужчины,

Им бы драться без причины.

Все разборки на пороге

Вмиг прервал учитель строгий:

- Вы не слышали звонок?

По местам, идёт урок!

Что ж, задиры-забияки,

Вы уже размялись в драке,

Предлагаю вам в нагрузку

Семь задачек на закуску.

А Петрову раньше срока

Отпускаю я с урока,

У неё за четверть «пять»,

Можешь, Лена, погулять.

Вова пробубнил уныло:

- Что ж, проваливай, зубрила…

Лене прошептал Андрюша:

- Топай, топай, дорогуша!

Крикнул ей вдогонку Витя:

До свиданья, Нефертити!

Обойдёмся без красот,

Эшафот так эшафот…

Мойындау

Бүгін былай деді Вова:

«Сұлусың сен, Петрова»

Оныменен Вася дағы келісті:

«Барлық қыздан сыныптағы әсемсің сен деп».

Серёжа да қолдап жатыр Вованы:

«Воваменен келісемін мендағы».

Саған арнап айтты ақын:

«Сен, әсемсің»  мойындайды мұны тіпті ол дағы.

Андрюша келіп Ленаға:

«Достым, Лена», – деп жалынды.

«Қарсы болма, отырайын қасыңа,

Бір сабаққа қи жаныңды».

Вася мен Вова бақталастарына

Түстерін суытып қарады.

Сол сәтте Илья:

«Жоқ, Петровамен отырам!»

Дауысы жер жарады.

Сол  сәтте Илья Вовканы

Алды кеп жағадан,

Бір- бірін төмпештеп соққаны,

Әдет қой еркекке сый болған бабадан.

Сол сәтте мұғалім

Табалдырықтан аттаған,

Сұрады: –Не, – деп, – бұларың?

Қас-қағым сәтте балалар жым болып,

Мұғалім сабағын бастаған,

Бұларға сынай көз қырын тастаған.

– Төбелесқор, тентек, сотқарлар

Жазсаңдар дененің құрлысын

Сендерге ұсынам бұл үшін

Жеті есеп үстеме.

Балалар аңырды дей алмай ештеңе.

– Ал, Петрова, сені мен

Сабақтан ертерек жіберем,

Тоқсандық бағаң – бес,

Оқыдың ынтамен,

Оқыдың жігермен.

Ал, Вова, міңгірлеп көңілсіз:

– Бар, жоғал, жаттампа,з жөніңе.

Ленаға сыбырлады Андрюша:

–Бара бер, қымбаттым, сені ме.

Ал, Витя оның соңынан:

– Сұлусыз да өмір сүреміз,

Сау бол,

Эшафот болса Эшафот.

ЕЛЕНА ИГНАТОВСКАЯ

Перевод Сулеймена Баязитова