«ӨТIРIК АЙТПА, ӨЛТIРЕМ!..»
Үмбетбай УАЙДИН
«ӨТIРIК АЙТПА, ӨЛТIРЕМ!..»
Жақиымның бiр жақсы жерi баласының санасына жақсылық егедi. Бiр жолы ол баласы Бақыманға:
– Өлтiрiп жатса да өтiрiк айтпа. Өтiрiкшi бала өскесiн болады, сұйық болады. Сұйық болғасын өмiрi оңбайсың, от басасың. От басқасын табаның күйiп қалады, – деп түсiндiрдi.
– Мен өтiрiк айтпаймын.
– Өтiрiк айтпа! – деп, Жақиым леп белгiсiмен бекiттi.
Сол күнi Жақиым түнiмен теледидардан хоккей көрiп, төсекке мезгiлiнен ауып барып аунады. Есесiне ертеңгiсiн баласы оятып алды.
– Әке, бүгiн демалыс па?
Жәкеңнен жауап болмады. Бетiн бiр уыс сумен сыпырып жiберiп, тайғанап жүрiп киiнiп, Бақыманға бiр ауыз бұйрық бердi:
– Бол, тез!
– Әке, кешiктiк қой, мұғалiмге не дейiн?
– Не дейсiң, құлағым ауырып, әкеммен емханаға бардым дейсiң.
– Ұрыспайсың ба?
– Не деп ұрсам?
– Өтiрiк айттың деп.
– Онда автобус тоқтап қалды де.
– Ұрмайсың ба?
– Не деп?
– Өтiрiк айттың деп.
– Неге ұрамын, автобустың тоқтап қалғаны өтiрiк пе? Өтiрiк айтпа, өлтiрем!..