Болыс болдым мінекей, Бар малымды шығындап. Түйеде қом, атта жал, Қалмады елге тығындап. Сүйтсе дағы елімді, Ұстай алмадым мығымдап. Күштілерім сөз айтса, Бас изеймін шыбындап. Әлсіздің сөзін салғыртсып, Шала ұғамын қырындап. Сияз бар десе жүрегім, Орнықпайды суылдап. Сыртқыларға сыр бермей, Құр күлемін жымыңдап. Жай жүргенде бір күні, Атшабар келді лепілдеп: "Ояз шықты, сияз бар", "Ылау" деп, "үй" деп дікілдеп. Сасып қалдым, күн тығыз, Жүрек кетті лүпілдеп. Тың тұяқ күнім сүйтсе де, Қарбаңдадым өкімдеп. Старшын, биді жиғыздым: "Береке қыл" деп, "бекін" деп, "Ат жарамды, үй жақсы Болсын, бәрің күтін" деп. Қайраттанып халқыма Сөз айтып жүрмін күпілдеп: "Құдай қосса, жұртымның Ақтармын осы жол сүтін" деп, Қайраттысып, қамқорсып, Сайманымды бүтіндеп. Оңашада оязға Мақтамаймын елімді, Өз елім…