Жаңа

Рок-н-роллдың жілігін шағып, майын ішкендер «Мәңгілік роктың» етін сүйегінен ажыратып баға-пайымдауларды беріп-ақ жатқан тұста, аталған жанрды ара-тұра ғана тыңдайтын, ойындағы азды-көпті ақпараты шаң басып жатқан дилетанттың пікірі оқырманға қаншалықты қызықты боларын білмедім, алайда, хэви-метал мен хард-роктың глэм-металға қандай қатысы бар екенінен шала-шарпы хабардар жұртшылық үшін рецензия зиянсыз болар деп шештім. 1987 жыл. Жетпісінші жылдары бұрқ ете қалған глэм-рок Америка Құрама Штаттарында танымалдылықтың ақырғы күндерін өткізіп жатыр, жұдырықтарын түйіп, екі саусақтарын шошайтып, тіл шығарған мыңдаған фанаттар жақын арада жаппай поп-музыканың астында қаларын сезер емес. Голливудты бағындырамын деп келген Шерри аузын ашып жүріп бар дүниесінен айрылып қалады. Аты дүрілдеп тұрған…

Тәуелсіз алған сәтте қуаныштан төбеміз көкке бір-ақ саты жтпегендей қуанып едік. Сол кезде ата-баба аруағы да бір аунап қалған шығар… Осы бостандық, тәуелсіздік күнін армандап сол үшін қанша тер мен қан төккен бабаларымыздың ерен еңбектері мен асқақ армандарын бүгінгі ұрағы бағаламау, сол құнды тәуелсіздігіміздің қадірін білмегендік. Мына биліктегі азаматтар үшін елінің мүддесі, ұлттық құндылықтары мен тәуелсідіктің қадірі бір тиында болмағаны ма сонда? Неге, Рсей айтты екен деп, біз басымызды ие беруіміз керек? Онсызда халық бірін білсе бірін білмей өзгелердің қолтығыны қыстырылып кетіп жатқан дүниелеріміз қаншама. Ресейдің бодандығында өткен жетпіс жылда қазақтың көрген қорлығы аз емес, ал ел болып бесігімізді түзеп, етек-жеңімізді жинар шақта тағыда сол бодандыққа өзімізді ерікті түрде…

Жеккөру мен сүю, бір-біріне қарама-қарсы, еш түйіспейтін сезімдер, сөздер. Бірақ, менде солай, сүйе тұра - жек көрмін, оны қатты жек көре тұра, өлердей сүйемін. Бұл сезім менің сорым болды ғой. Бұл жан да. Қалай ғана менің сезімім адасты, қалай ғана мен ол адамды сүйдім, қалай ғана менің жүрегім қателесті. Мен оны көргенде демім жетпей, айтарға сөзім тауысылып қалады, өз-өзімді ыңғайсыз сезініп, кең шетсіз бір тұңғиық қараңғылықта тек біз ғана қалғандай, айналамда ешкім жоқтай болып көрінеді де, жүрегім соғысын әдетінен жиілете түсетіндей. Бойым жылынып, алақандарым ысып, бір сөз таба алмай қаламамын. Және солай бола тұра мен оны қатты жеккөремін, жеккөремін. Мен осы уақытқа дейін дәл бұлай ешкімді жақсы көріпте жек көріпте көрмеппін. Бұл менің тек жүрегімді ғана емес, бүкіл тұла бойымды…

Менің бір ағам бар, періште дерсіз. Өзін мейірден, сөзін пейіштен сайлағандай. Менің бір ағам бар, ақкөңіл дерсіз. Алдындағысын алдыңызға ысырып, артындағыны үнемі алдына шығаратын. Менің бір ағам бар, қамқор дерсіз. Қараусыз қалғанды қамқорлығына алып, үйсіз болса түнететін, күйсіз болса күнелтетін. Ашты тойдырып, қорадағысын сойдырып беретін. Менің бір ағам бар, көңілшек дерсіз. Үлкенмен дана, кішімен бала болып сөйлесетін. Мылқаудың тілін тауып, үнсізді сөйлететін, кереңді тыңдататын, салы кеткенге үміт сыйлап, артық кеткенді орнына қоятын нағыз психолог. Менің бір ағам бар, орақ тілді. Талайды тілімен сұлатқан, тойымсыз әкімді бір сәтте сөзімен құлатқан, жемқорды өкіндіріп, адалды жетілдірген жан. Тілінің бізі бар, руханият әлемінде өзіндік ізі бар биік тұлға. Менің бір ағам бар, кіші…

ОТАН, ТУҒАН ЖЕР, АТАМЕКЕН, АНА ТІЛ, ЕЛІМ, ХАЛҚЫМ, ҚАЗАҒЫМ, ТАРИХЫМ, АТА-АНА, ТУЫСҚАН, БАУЫР, СІҢІЛ неткен ыстық, неткен жақын!.. Осылар ғой, жүрегіңді селк еткізетін, осылар дегенде жаным құрбан. Ең бірінші тілеуім де осылар. Егерде, елім үшін, елімнің болашағы үшін жанымды құрбандыққа сұраса, еш ойланбас ем, еш. Осы елім дегенде еміренбейтін жүрегі бар жандарға таң қаламын. Жоқ, оларда жүрек жоқ, оларда тек қан айналымы үшін ғана жұмыс істеп тұрған бір зат бар. Ол жүрек емес. Себебі, ол сезе, сезіне, сүйе алмайды. Ол жай бір зат. Мөлдіреген көздері бар, баладай қылықты, қонақжай, Қабанбайдай батыр ұлды, Абайдай дана ұлды, Жібектей қыз, Төлегендей жігіт, Мұхтардай жанды айта берсең көптеген ұлы тұлғаларды өсірген осы бір момын халықты сүймеу мүмкін емес қой, мүмкін емес... осы ел қашан қо…

Ғажайып өмір! Сұлулық пен үйлесімділікті талап ететін тәтті өмір! Адам мен адамгершілікті қалайтын тамаша өмір! «Өмір» шынымен де тәтті, ғажап, тамаша. Алайда осы сұлулықты, ғажап өмірдің қадірін түсінбейтіндер көп қой. Қайталанбас осы өмірді бір сәттік қызығушылықтар мен рахат үшін, естен айырылатын дүниелік ләззат үшін ар, намыс, ұят, адамгершілік, тазалық, имандылық деген ұлы сезімдерге айырбастап кете баратындары өкінішті, өте өкінішті. Осындай жандарды көргенде қандай өкініш деп ойлайсын, өмірді нағыз түсінер кезде олар оны қадірсіз бір дүние, ешқашан бітпейтін, қайталанып келе беретін күндер ретінде түсінетініне қайран қаламын. Осы бір алдамшы сағым дүниені неге сонша жақсы көреді екен, үлкен әріппен басталатын, Алланың ең саналы жаратылысы осы алдамшыға неге алданады екен? Неге нәп…

Таңертен сабаққа шығып бара жатып, екі адамды көрдім. Екеуі де у-дай мас. Бірін-бірі демегендей болып келе жатыр. Бірі құласа екіншісі оны сүйрейді, қолтығынан демейді. Бұл сәтте олар бір-біріне ең жақын жандар сияқты сезінуде. «Тұр, аяғыңды дұрыстап бас, ұят болады», деп қояды, достық пейіл білдіргені ғой, сірә. Бірақ, өзінің шамасы да соның ары жақ-бері жағы екенін біле ме екен? Міне, осылайша бір-бірін демеген қос дос, жоқ оларды дос деуге ауызым бармай тұр, олар бөтелкелестер, ары-бері тырпынып кетіп барады. Сырттарынан қарадым да жүрегім езіліп ауырды. Әй, қор болған, қайран өмір-ай, десеңші. Кетіп бара жатып көз адыма олардың бұдан арғы, үйлеріне жеткендегі уақиғалары елестеді... Үйде, күні бойы күйеуім қайда жүр екен, келгеннен соң үйде тағы ұрыс болады, тағы мас күйінде не істерін…

Мен бақыттымын ба? Әр адам өзіне осы сұрақты әйтеуір бір қоятыны хаһ. Кей-кейде болмашы бір нәрсеге бола, жақсы баға ала алмасақ, бір жерге бара алмай қалсақ, «туф, неткен жолы болмайтын бақытсыз едім», - дейміз. Бұл солай ма? Шын мәнінде де бұлар бізді бақытсыз ете ме? Әй, осы адам баласы неткен қанағатсыз едік, барлығының әрқашан жақсы, ойдағыдай болғанын қалаймыз. Ал олай болмай қалса, өзімізді бақытсызға санаймыз. Шын мәнінде біз БАҚЫТТЫМЫЗ, мен БАҚЫТТЫМЫН!!! Себебі, мен бұл жалған дүниені адам көзімен көрудемін, Алла маған сана берді, мені АДАМ етіп жаратқаны үшін БАҚЫТТЫМЫН!!! Менің Отаным, анам, апайым мен бауырым, туған-туысқандарым бар, сол үшін бақыттымын. Әр таңды бейбітшілікпен атқызып, батқан күнді сәттілікпен шығарып салғаным үшін, тыныш түнгі тәтті ұйқым үшін, алған білімім…

«Ұйықтасам түсіме ылғи тау кіреді» демеуші ме еді ақиық ақын Мұқағали. Әрбір алматылықтың өңінде де, түсінде де тау жүреді. Алатау мен Алматы тел ұғым. Алатау тұрғанда Алматы жоғалмайды. Алматы жоғалмаса, Алатау аласармайды. Алматының есімін алты қырға асырған күш сол аңғарлары мен шатқалдары көп, жоталары мен жықпылдары көп Алатау. Ал, Алматы – сол Алатаудың ерке баласындай етегінде асыр салған шолжаң шаһар. Мұқағалиша айтсақ, «Алматы – жүрегі Алатаудың! Тау ұйқыға кеткенде бүлкілдеген». Алматыдан жырақтаған әр адамның іздейтіні сол тау. Алматыға ат басын тіреген әр жанның да құмартқаны сол тау. Алатау – қорған, Алатау – құлазыған адамды қайта тіктейтін асқақ биіктік. Бұл сөзімізді әйгілі Әбіш Кекілбаевтың «Аласартып кетердей болса қауіп, Алатауға қарап қой ауық-ауық» деген сөзі растайды…