Muxit Bayazitov

Когда взираешь на сед­ую степь, Не верится, что здес­ь царила смерть, Голодная, она с косо­й бродила, Косила всех – не все­х похоронила… Такая прихоть у неё ­одной! Перед другой невидан­ной бедой … «Всё, отступаю! Голод­ победил! Я ухожу. Нет смысла ­жить, как прежде. Спасти семью моих не­ хватит сил, Спешу к своей единст­венной надежде. Прости меня, любимая­ жена! Отныне я не муж тебе­, не пара, В моих руках дорожна­я сума, Храни сама от смерти­ Ынтызара! Я слишком молод – з­начит должен жить! Достичь высот и сдел­ать в жизни много! Я обрываю родственну­ю нить, Прощай навеки, встре­тимся у бога!» - Сказал джигит, забра­в последний хлеб, Не оглянулся даже на­ младенца, К словам мольбы оста­лся глух и слеп, Навеки вырвал прошло­е из сердца. Дорога эта пройдена д­авно Уставшим седовласым ­а…

(Баллада) Теңіздей тербелген астықты алқапқа көз тіге тұрып осы өңірде 1931- 32 жылдары аштық болып талайлар көмусіз қалған дегенге сену де қиын. Бұл алайда тоталитарлық жүйенің, бұғаудың шеңгелінде жатқан қазақ қырының бұлтартпас өмір шындығы еді. Аштық азап Ақыры жеңгені ме? Жүріп кетпек алдағы сенгені не? Жүріп кетпек, Қалдырып бәрін, бәрін. Әйелі мен бөбегі – ынтызарын, Ынтызарын... Жұтады-ау ажал залым... Қармау керек көз жұмбай тірлік талын. Жанбай жатып қалайша сөнеді бұл, Аузынан шағында төгер жалын? Шақ емес пе Өрлейтін өмір төрге? Өз еркімен Қалайша кірмек көрге? Үзілмесе тірліктің нәзік жібі, Өмір мұны гүлдентіп, көгертер де. «Қатын жолда» деуші еді « бала белде», Аштан өлмек Асы бар жетпесе елге. Бір таба нан – Осы үйдің соңғы дәмі, Дастарханға оралулы жатыр жерде. Қолтығына с…

(Әңгіме) Таласа-тармаса ішке енген ол билетінде көрсетілген орында жақ жүні үрпиген шүйкедей шал отырғанын көрген сәтте: «Ата, андағы орын менікі»,- деді билетін көрсетіп. Шал болса мұны оқты көзімен өңмеңінен ата қолындағы зерлі таяғын селтең еткізіп: «Құры, су мұрын неме!» –деді зілдене ақырып. Сейіт амалсыздан кері шегінді. Ал бұл кезде іші адамға сықай толған кішкене Пазик ырғала қозғалып, қала көшелерін артқа тастап, тас жолға ілікті. Автобус орындығына жайғасқандардан тік тұрғандардың саны көп болмаса аз емес еді. Сейіт те солардың қатарында. Бұл Сейіттің Павлодар сияқты ірі қалаға алғаш келуі. Алғашқысында он үш жасында: «Ақыры қаланы да көрдім-ау!» – деп масаттанған. Қаланың аты қала ғой. Біздің айнала тау қоршаған құлаққа ұрған танадай бар болғаны бір-екі үш үйлі Қарақуыс емес бұ…

Ах, какая суета-маята. Всё не верится, что жизнь — прожита. Только мечешься, как в клеточке — рысь. Все надеешься постичь суть и смысл. Где они, кому ты жизнь отдавал? Не дождёшься благодарных похвал. Где они, твои благие дела? Речка времени песком занесла. Всё надеешься, что встретишь любовь, Но к иному свою душу готовь: Чтоб сквозь эту суету-маяту Молча встретить роковую черту. А итоги подведут без тебя, Позабыв — иль горячо возлюбя. А сейчас — не надо, не суетись. Хоть не верится, а прожита жизнь. Мерейтой туралы Ой, қандай асығыс-үсігіс. Дегенмен сенбейсің өмірдің өткеніне, Зыр қағасың сілеусіндей тордағы. Үміт үзбей мағынасын ұғуға, Қайда олар, кімдерге сен өміріңді сарп еттің? Күтпей тіптен алғысты да, мақтауды, Қайда сенің игі істерің? Өмір- өзен кетті ме шайып құмымен? Махаббатым,…

До чего прекрасен Париж! А какая в Сене вода! Это вам, друзья, не Иртыш — Ртуть не выливают сюда. Славно прогуляться одной, Здесь такой весёлый народ! На Монмартре пахнет весной, И не травит хлором завод. Чуден этот город, мой Бог! Сердце я ему отдала. …Может, там и ртуть, Там и смог. Только я-то там не была. Арман Достарым, сіздерге бұл Ертіс емес қой, Көркемдігі Париждің біз үшін елес қой. Ал Сена тістің суындай Ешкімде оған сынап төкпеген. Ал мұнда адамдар – көңілді көппенен. Жүрмей -ақ олармен Қыдырып өтер ем. Монмартреде көктемнің иісі аңқыған, Ағылған адам көп сан қырдан. Зауыттар уламайды хлормен, Тәңірім- ау, ғажап қала бұл көрер ме ең, білер ме ең?! Мен оған жүректен орын берген ем. Бәлкім, онда сынап көлдей көлкіген, Оны түтін торлаған, Кім білсін, қалам ғой көрмеген! ОЛЬГА ГРИГ…

Сөзін жазған С. Баязитов

1. Ақ қанатты аққулар,

Аспан сәні секілді.

Әсемдіктің айдынға,

Қонақтаған өкілі.

Қайырмасы:

Ақ айдынның төсінде,

Ерке жүзген ертемен.

Қанатыңды жайғанда,

Неткен әсем, көркем ең.

2. Балапандар қасында,

Жырақ кетпей жүр жүзіп.

Су сабалап сәт сайын,

Солар асыр бір қызық.

Қайырмасы:

Ақ айдынның төсінде,

Ерке жүзген ертемен.

Қанатыңды жайғанда,

Неткен әсем, көркем ең.

Сөзін жазған С. Баязитов

1. Біз қазақтың ұланы,

Жас қырандай қырағы.

Отан деп соққан жүрегі,

Бізден ел үміт қылады.

Қайырмасы:

Бейбітшілік ұраны,

Елімнің жас ұланы.

Тәуелсіз елдің ертеңі,

Мақтанышы, жыр әні.

2. Көкшіл туы желбіреп,

Отан - анам ел жүрек.

Алаңсыз білім алсын деп,

Тұрасың аман елжіреп.

Қайырмасы:

Бейбітшілік ұраны,

Елімнің жас ұланы.

Тәуелсіз елдің ертеңі,

Мақтанышы, жыр әні.

3. Аялаумен өсірген,

Есіңде ғой туған ел.

Есейіп алға басамыз,

Адамзат бірге көшімен.

Қайырмасы:

Бейбітшілік ұраны,

Елімнің жас ұланы.

Тәуелсіз елдің ертеңі,

Мақтанышы, жыр әні.

Мал баққан елдiң, Жай жатқан елдiң түлегi. Алдында Қонтаж қасқая қарап тұр ендi. Сөйлеген сайын дiр етiп Қонтаж жүрегi Қудай боп қашты реңi, Дауысы еске салғандай екен қаз үнiн. Ұмытып бiр сәт елшiнiң саны аздығын, Көрiнген едi қаршадай бала, Қонтажға, Жатқандай қағып Мызғымас қазақ қазығын. Жатқандай қағып Хан ордасының төрiне, Ие - мен, деп Тұрғандай байтақ жерiме. Бурадай шайнап тастамақ едi баланы, Келмедi халi. Қозғалуға да көрiне, Кемелдiк, кеңдiк Өлшеусiз ерлiк, Тал бойына тұнған жалын жас. Тақаса қалса, Неден де болса тайынбас. Ордасын шауып ойранын кетсе шығарып, Түтiнi өшiп, Дастарқаны мәңгiлiк жайылмас. Берiлiп ойға, Алдырмай сырын сыздаған. Хонтажының жүрегi мың сан мұздаған. Маңдайы жiпсiп, Тиянақ таппай табанын бүрсiз тiрерге. Кездестi қайдан, Бермейтiн асу, құз маған. Деген…

Бiздiң  тарих  шиырлы, бұраланды,

Қызыл  қанмен,

Көз жастан құралады.

Өзектi өртер өксiктi ашып айтпай,

Келе жатыр айырылмай мұнар әлi.

Келе жатыр,

Айырылмай мұнар әлi,

Қайран шындық қанша рет тұралады.

О, тәңiр-ай, әлде кiм тарих десе,

Көз алдыма келтiрем мұнаран.

Кавказдағы шыңдардың бiрiндегi,

Күндi бағып көзi оның iлiнбедi.

Сол мұнара секiлдi бiздiң тарих,

Көсемдерге бас иiп күлiмдедi.

Қалған шындық көсемнiң тасасында,

Сәтi түсiп сырыңды ашасың ба.

Бет-бейнеңдi мәңгiлiк өзгерттiң бе,

Ұлықтардың айналып асасына.

Бiздiң тарих шиырлы,бұраланды,

Қызыл қанмен,

Көз жастан құралады.

Өзектi өртер өксiктi ашып айтпай,

Келе жатыр айырылмай мұнар әлi.

Сүлеймен Баязитов

Төле бидiң түйесiн, Баға жүрiп төскейде. Қара тобыр жұртыңа, Көрсеттiң бе сес кейде. Оны бүгiн тап басып, Айта алатын жоқ пенде. Көшер болса ұлы сең Жаншып, езiп көшпей ме. Жойқын күш ең жолыңды, Қалың қырсық торлаған. Жау қолынан қаза боп, Хан әкең мен сорлы анаң. Панасы жоқ жетiм ең, Тастай қашқан ұлысын. Жауыр атқа ер салып, Көз жазған соң жорғадан. Кiмдер сенi есiркеп, Сипады екен басыңнан. Байқаса ғой сол сәтте, Кейiпiңдi ашынған. Ерсiң биiк Алдияр, Қалай ғана сидың сен, Оза туған тұрқыңмен. Көп тобырға ғасырдан. Абылайлап қол бастар, Арман сәттi күттiң бе. Әруақ қонып, бақ артып, Дарығанын құт күнде. Сезген шығар жас жаның, Тазарғанын аспанның. Көшiп кесiр бұлт мүлде, Туған сәтте Алдияр. Ел басына қиын күн, Бiр Аллаға сыйындың. Тас түлектей түйiндiң, Халқым сенiң құлыңмын. Сенiменен…