keit

Көп талқыға түсіп жатқан жағдай ол - блогерлер жайы. Кейбір жандар журналистер мен блогосфера саласындағы мамандарды бір -біріне қарама - қайшы пікірде деп ойлайды. Сондықтан, мен мұның ешбірін жақтап та, даттап та жатқанды жөн көрмедім. Бұл жайтқа басқа тұстан қарасақ қалай болады. 1. Журналисттер жақсы жазады, кейбір блогерлерге қарағанда. Бірақ нашар жазатын журналистер де бар. 2. Журналистер мамандықтың қыр - сырын оқып біледі, ал блог иелері түйгені мен көргені көп және жазып машықтанғаны үшін өз ойын жақсы жазып жеткізеді. Бірақ жазуға құштар, көріп білгені "көп еместерді" неге жазу - сызуға үйретпеске. 3. Қәзір көп айтылатын сөз, олар біздің нанымызды тартып алып жеп отыр. Бірақ олай емес, халыққа қосқан үлесі бар жан өз несібесінен артық жей алмайды. Ол туралы Ислам дінінде де айт…

Кезінде ата -анамыз теледидардан қорыққан дейді. Тегінде жәй қорыққан болмай тұр ғой. Біліп кеткен іс қазір біз үшін, жастар үшін көп кесірін тигізіп жатыр. Былай қарап отырсаң адамның өзі де түсінер. Бәрін бірдей деп айта алмаймын, бірақ бүлініп жатқандар да бар. Сөзді көпке созбай бір - екі мысал келтіре кетейін. Бірінші біз күнделікті көріп жүрген "Жетім жүрек' телесериалын алып қарайық. Ондағы бас кейіпкер Гүли ақыл айтқыш деп тыңдағымыз келмейді, мен оны көріп тыңдасын деп жатқаным жоқ. Керісінше ондағы жағымсыз кейіпкерлердің ісіне қайран қалып солардан үлгі алғысы келетіндер баршылық. Сол жаман қылықты өмірде қолданып, кім маған не дейдіні айтатынды да көрдік. Ал дәл сол арнада болатын "Махаббат дертін" де біз көпшілігіміз қызығып көріп жатамыз. Оны неге жастарымыз көруге құштар де…

Кейде өзімді тұншықтырып бара жатқан сезімге әлім келмейтіндей. Ондағы менің адамдарға қарап олардың қылықтарын бағалауымда. Ішкі жан дүнием оларға қарағанда жиіркендіріп, неге олай деген сұрақтың жетегінде кетеді. Кішкентайдан барлық адамды жақсы деп білетін мен, көзім енді ашылған күшіктей болып алғашқыда сезімдерден қорықтым. Келе келе жан жағыңның көз тастап мүлде бөлек өмірге қадам басқандаймын. Кемшілікті көп көретін болдым. Дегенмен жаным неге осыншама мұнайып, жабырқайды. Осы кезге дейін жақсы болғым келді, ал қазір бәріне бірдей адал болғым келеді. Тек жақсылықты ғана жасағым келді, бірақ жұрттың онда шаруасы жоқ қой. Өздеріне керегін алса, жетіп жатадының түсінігі қалыптасқан адамдар арамызда баршылық. Кейде мүмкін оларға зорлап кітап оқытсақ қайтеді деген ойлар туады басыма. Бі…

Біз қазақ деген елміз, жәй ғана қазақ емес Ұлы Батырлар еліміз. Сондықтанда болса керек біз басқа елдер сияқты өмір сүре де алмаспыз. Мысалға америка жұртшылығы, олар бізден басқаша өмір сүреді, тек ерте дамыған ел демесек, олардың өмір сүру салты өте басқа. Неге? Себебі біздер өміріміздің жартысын үй болдық деп мүлік жинауға жұмсаймыз, онымен қоса балаларым ешкімнен кем болмауы керек деп оларды жоғарғы оқуын да өзіміз таңдап соған түсіріп жатамыз. Бұл аз дегендей балалардың тойында өзіміз жасаймыз ғой. Керек десе оларды жеке отау қылып шығарса да кейбір ата аналар оларды өз бақылауында ұстауды тоқтатпайды. Балаға еркіндік бермейді. Еркін өскен жан өмірге мүлде өзге көз қараспен қарап, басқаша қабылдар ма екен. Тек біз соны түсінсек болғаны. Тәуекелге барғанның еш айыбы жоқ.

Мен өзім көп оқитын жан емеспін, бірақ осы жолы жағдайларға байланысты көп кітап оқу жағын қайтадан бастамақпын. Кітапханаға барғанда біраз уақыт бойы кітап таңдай алмай жүдім, бір кітапты қолыма алып қарағанда маған жылы көрінді. Сол себепті болса керек осы кітапты аяқтап біткенде ішімнен осы романның жалғасы бар ма екен дедім. Бұл жазушы Мәди ХАСЕНОВтың "Нартәуекел" романы. Беттерін алғаш ашқанда өзімді күштеп оқып жатқандай сезінгенім рас, бірақ оқи келе өте қызықты болып шықты. Ондағы совхоз өмірі, біздің еліміздің дамып келе жатқан шақтары суреттеледі. Сонымен бірге ауыл өмірін көркейтіп бірлесе жұмыс жасау, жағымсыз кейіпкерлердің кесдесуі де баян етіледі. Өзіме қатты әсер еткен студент шақтағы мөлдір махаббат, кейіпкер өмірінде өздерін өкіндіретін оқиғалары. Бәрі - бәрі осы романда…

Мен өмірімде көп нәрселерге қызығушылық танытпайды екенмін. Бұны түсінгенім 1- курс студенті атанған шағымда. Сол бір жанның арқасында кітап оқуды бастадым. Әдеби көркем шығармаларды. Кем дегенде оншақты кітап оқысамда оны мен мақтан тұта алмайды екенмін. Солай күндер өте келе мен ағылшын тіліне қызығушылығым арта бастады. Бірақ 3 ай немесе 1 жылдың ішінде керемет ауыз толтырып айта алатындай меңгерген де жоқпын. Есесіне әлі күнге дейін үйреніп келемін. Алғашқыда әріп жаттап, ағылшын ертегілерін аударып жүрдім. Кейіндері "English for business men" атты кітабы қолыма тиді. Қазір осы кітапты жақсы меңгеруге тырысып жатырмын, тілімде жаттығып қалды. Бұл кітаптың көп көмегі тиді. Және мен бұнымен тоқтап қалғым келмейді, әрі қарай қытай тілін үйрену жоспарда бар. Дегенмен мақтанған адамдай көр…