Ақылың басыңда болса, бақытың қасыңда болар!
Көп адамдар өздерін бақытсызбын деп санайды, бірақ олар бақыттың елеусіз заттардан тұратынын түсінеме екен? Менің ойымша бақыт жаңбыр тамшысы сияқты аз-аздан жиналып шалшық болатын, сол шалшықтар бір-бірімен қосылып көлшікке айналатыны сияқты бақытта елеусіз, ескерусіз істелетін іс әрекеттердің нәтижесі сияқты. Мысылы сіз бүгін достарыңызбен қыдырдыңыз, ойнадыңыз-күлдіңіз, бірақ бүл сәттің сіздің өміріңіздегі бақытты күндердің бірі екенін сезбейсіз. Тек бір-екі жыл өткеннен кейін қайталанбас сол шақты сағына еске алып өзіңіздің бақытты адам екеніңізді сезінесіз. Сонда мені мазалайтын бір сұрақ неге біз бақытты шақты дәл уақытында сезіне алмаймыз? Неге бәрін соңында сезінемізде, артыншы өкінеміз?.. Мектеп оқып жүргенде өзімнен үлкен студент аға-әпкелеріме қарап қызығатынмын. Мен қашан сола…






