begmanasel

- Балалар, сабақтың аяқталуына қанша минут қалды? - Әлі он минуттай уақыт бар, апай. - Ондай болса, мен сендерге сабақтан тыс сұрақ қояйын. Үй тапсырмасы түсінікті ғой. - Иә түсінікті, апай. Қандай сұрақ қояйын деп едіңіз? - Мен көптен бері адамдардың бөтен жанның сыртынан қарап, әртүрлі ой ойлайтынын байқап жүрмін. Неге десеңдер, жақында қоғамдық көлікте отырғанмын, яғни сендердің тілдеріңмен автобуста. Сонда бір қызықты жағдай болды. Автобус іші жолаушыларға толы еді. Орындықтарда отырған үлкен жасты адамдар. Бірақ сол адамдардың арасында бір жас қыз да отырды. Жүзі өте мұңлы еді. Сол қыздың жанында бірнеше үлкен жастағы әйелдер тұрды. Балалар, қалай ойлайсыңдар, ол қыз неге үлкен жастағы апаларға орын бермей отыр? - Апай, мен айтайыншы? - Айта ғой. - Ол қызға мүмкін ата-аналары үлкенге…

«Кетемін, Алматыға оқуға барамын деп қатты қуанғаным есімде. Маған үлкен өмірге қадам басу деген бір шексіз еркіндіктің белгісіндей көрінді. Жаңа өмір, өзім шешім қабылдап, өз жолыма өзім билік етемін деген ой болды. Бірақ мен өмірде әр нәрсенің жақсы жағымен қатар, жаман жағы да болатынын сол сәтте ескермеппін. Тек кейін ғана адамдары мүлде басқа, көшесі де, тіпті ауасы да басқа үлкен қалаға келгенімді, үлкен өмірдің үлкен қиыншылықтары болатынын ұқтым. Бұл менің өкінішім емес, жай бір күннен алған сабағым...» Мен бұл жазбаны 2013 жылдың 27 желтоқсанында жазған екенмін. Қазір оқып, ойланып отырмын. Себебі мен өзгердім. Көп нәрсеге көзқарасым өзгерді. Өмірімдегі адамдардың тұрақсыз екенін түсіндім. Күнделікті болып жатқан жағдайларға жеңіл қарауды үйрендім. Өйткені өмір сені күтіп тұрмайд…