Muxit Bayazitov

Асыл сөз Асыл сөзді іздесең, Абайды оқы ерінбе. Адамдықты көздесең, Жаттап, тоқы көңілге. Сөз мәнісін білмесең, Өлең оқып не керек? Не айтқанын сезбесең, Жарапазан не беред? Драгоценное слово Если ищешь золото в словах, Прочитай наследие Абая, Драгоценность мыслей постигая, Сохрани, дари его в стихах! Если не затратил ты труда И не понял мудрости учений, Не спасёт тебя великий гений: Ты богат не будешь никогда! Ақ сәуле күміс жүзді, құндыз қабақ Ақ сәула күміс жүзді, құндыз қабақ,Сен гүлсің иіс шашқан жарып сабақ.Болғанда көзің — жақұт, етің —торғын,Қасың — ай, шашың — жібек, мамық тамақ.Көзің — нұр, сөзің — алма, аузың — алтын,Самород, қоспасы жоқ нағыз балқын.Шомылған сұңқар бойың нақ гауһардай,Бұрқырап нұр төгілсін, маған талпын?Бір сенсің дүние көрген көзім нұры,Жарқырап жаным тартар,…

Ұрыны қонаққа шақырсаң Қораңа көз салып отырады. (Мақал) Ұры, шіркін, көз салумен тынар ма, Ұрлық деген кәсіп пе әлде құмар ма? Кім біліпті жетер ме оған миымыз, Ұры түсіп қорамызға, төмендеді күйіміз. Ақыры, оны тұтқындаған Полицейлер қырағы. Деген еді бар артында «бірағы» Сол бірағы Әлгі неме боп шықты, Бір дөкейдің өлгенде көрген шырағы. Сол келді де: -Босатыңдар мынаны! Ал мынаны... Иегімен мені нұсқап тұр еді. Бейшараңның қылп етті жүрегі, Талып қалды табанда. Ес жиғанда полицейлер -Қайқай,- деді. Кәуек басың аманда Алғыс айтқын өлтіртпеген адамға... Риза едім Мына жарқын заманға. «Өзін - өзі мақтаған өліммен тең» (Мақал) Өзін- өзі мақтағандар- Тірілердің тірісі, Ірілердің ірісі. Өзгелерден өзгешелеу Тұрысы мен жүрісі. Әттең, әттең, Маңдымайды бір ісі. - Өлгені ме Мұнысы? -Шаға берме…

– Әй, шөпжелке албастылар! Мен сендердің жындарыңды басқалы келдім, Білімсіздіктеріңді... Беттеріңе басқалы келдім Тойыс, арттарыңды ашқалы келдім,- Деген еді. Директордың осы сөзі Мұғалімдерді жіпсіз көгендеді. Жөнге көнбегендерді Айтқанына еріп Жолында өлмегендері Директордың қаһарына ілігіп, Әртүрлі бапқа ілініп, Жанынан кетті түңіліп. Беттілердің беті күйді, Иіндері бүгіліп. Осы болар директордың күткені. Анаған деп, Мынаған деп, Алым алу бітпеді. Көлденең жатқан көк тиынды Көзін жұмып «үп» деді. Көріп келген ілдалдалап ептеп күн Қазандығы қақ айрылды мектептің Сол- ақ екен Аудандағылардың зәре-құты қалмады. БАҚ біткен Кейбірі тіптен «Құрыдық»,- деп зарлады. Басқармадан, Министрліктен Келмеген комиссия қалмады. Сөйтіп, Қаражат та табылды. Ал директор Тиын-тебенді қағып ап, Астанаға ат…

С. Торайгырову

Поэт - сирота изначально. Средь прочих житейских забот Поэта преследует тайна - Зачем он на свете живёт?

Без матери, в горе, лишеньях,

В нужде, темноте, нищете,

Откуда в нём вера в ученье?

Откуда стремленье к мечте?

Как смог написать он так много,

Как мог он так много успеть?

Наверное, ритмы дороги

Дарила Великая Степь.

А горы Баяна седого

Несли высоту и размах.

Рождалось могущество Слова

В мальчишеских первых стихах.

Так близок был солнечный космос,

А бедный  народ  горевал…

И креп поэтический  голос,

К свободе и правде взывал.

…Лишь месяцы жить остаётся.

Как страшно уйти в никуда…

Но светит над степью, как солнце,

Сияет Поэта звезда!

Ольга ГРИГОРЬЕВА

Член Союза писателей Казахстана,

Член Союза Российских писателей.

(Баллада) ...Ұзын барақ Ішінде толған адам. Ыңқылдаған, күрсінген, зар жылаған Бірін-бірі қаға-маға Сыртқа қарай тынымсыз зымыраған. Ішін басып, дөңбекшіп жатқан Сыбырласып қояды Әминә мен Күйеуі Әмен: -Бұрышта жатқан кешегі кемпір мен шал Қоштасқан-ау, зайыры, дүниемен Бара жатыр мыналар соларды алып, Іш аурудан өлгендер қырсық шалып. Күннен күнге барады саны артып, Кетер, сірә, бұл пәле бізді де алып... -Құдай ісі,- Әмина еңіреді. Толған орыс, дінсіздер төңірегі Иман айтар жан да жоқ өле қалсақ, Деген уайым Жүрегіме удай боп төгілгелі Мен байғұстың не заман... - Дей бергенде Бір сұлба қараңдаған, Бара жатты есікке баяу беттеп, Жан-жағына көз тігіп алаңдаған. -Осы кемпір кеше де осы кезде Шыққан еді далаға. - Сол да сөз бе?.. - Деп Әмина Әменді тыймақ еді. -Өзгемізден бұл байғұс ширақ ен…

Нұртілеуім

Сен туғанда шаттықтан бір түледім.

Уілдеген үніңнен айналайын,

Келіп тұрды сол сәтте күлші дегім.

Жөргегіңде жатырсың тырбаң қағып,

Қас-қағымда мына өмір өтер ағып.

Бала бүркіт секілді көкті аңсаған

Талап қылып ұшарсың қанаттанып.

Мына байтақ бабадан алған енші

Тылсымына құлақ түр, тебіренші.

Сенің алтын бесігің – Отаның бұл,

Бастауынан қанып іш, гүлін терші.

Балғыным, бұл – бабалар аманаты,

Туған жерің ұмытпа, жер жәннатың.

Ұланы бол сен оның сенім артар,

Бол еліңнің қатарлы азаматы.

Сүлеймен Баязитов

(Баллада) -Туа қалса аман-сау оралар күн, Іздеп табар белгіден балаларың,- Дегеннен соң шыққан ек біз де жолға, Бастан кешіп бірталай қиын-кепті. Үш күн өтті. -Аманатын тапсырам бір Алланың,- Деді дағы жарықтық өтіп кетті. Аталары жан болыпты өте текті, Аян берген болар ма Әбекеңе? Аузына алды соңғы рет - «Хазіреті» -Хазіреті - осы жер, бейіті- анау,- Деп Айжан күрсінді. Әне-міне дегенше пердесін қара түн түрді, Тас төбеде бұларға тасырайа қарап күн тұрды. Жер қойнына әкелерін тапсырып, Қара таспен бетін жауып бастырып, Дұға оқылып болған соң, Кейуана аз-маз толғансын. -Кімге болсын, жан Алла, Әманда өзің қорғансың, Айжан менен баласын Әмсе өзің қолдарсың,- Осылай деп Кейуана балаларына бұрылды: -Бабалардан қалған бұрынғы Жол осы,- деді жайымен. -Алланың ұзын құрығы Мейірімдінің мерейін А…

Какой прекрасный вечер!

Как будто пьян слегка:

Я жду тебя и встреча

С тобою так близка!

А вот и ты шагаешь

И лишь поток машин

С тобой нас разделяет.

Что им, что мы спешим?

Но светофор беспечно

Мне подмигнул в ответ

И долгожданной встрече

Зажег зеленый свет.

***

Кештің мына ғажабын-ай, ғажабын!

Аздап масаң сияқтымын мен деген.

Махаббатын бөлісуге азабын,

Сені таңдап күтіп тұрмын өзгеден.

Сен де міне көз көрімде,

Маған беттеп келесің.

Машинаға тиіспіз жол беруге,

Аздап бізді бөлетін.

Олар үшін, тәйірі, асығыспыз біз неге?

Ал бағдаршам тіптен бейғам,

Көзін қысып дегендей ме бірдеңе.

Көп күттірген кездесуге

Көк жарықты жарқ еткізші бір демде.

Талгат Гарипов

Қазақ тіліне аударған: Сүлеймен Баязитов

Я, кажется, влюбился, О чем давно мечтал! Весь мир вдруг изменился; Другим как будто стал: Приветливее лица, Нежнее облака, Пушистее синицы Под феном ветерка. Иначе солнце светит В небесной вышине. Всё, всё на белом свете Прекрасно, как во сне! И лишь одно смущает, С чего чуть грустен я: Меня не замечает Любимая моя! Ғашық болған сияқтымын тегінде, Арманым ед көптен бергі бұл менің. Бір-ақ сәтте бүкіл әлем өзгергендей кемінде. Басқаша рең алған тектес білгенім. Саршымшықтың мамық жүні Желмен ойнап күні-түні, Алатындай еркіңді, Жарқын жүзді, алаулаған көркіңді. Нәзік бұлттар баурап бізді, Көк күмбезден төгіліп тұр аппақ нұр. Бәрі, бәрі жаратылыс күшінде, Соның бәрі менің мұңлы махаббатым үшін бе?! Жарық дүние ғажайып бұл Кіргендейін түсіңе. Абыржимын неге сонша, Көңілсізбен сәл неге? Сүйік…

Бар арман

Жұмыр басты пендеңіз,

Ішіп-жеуге жаралған.

Сондықтан да жемқорлық,

Қан тамырдай таралған.

Қорықпайсыз ба дегенмен,

Құрылар деп тор алдан?

Оны ойлауға уақыт жоқ,

Молырақ қарпу бар арман.

Бірте-бірте

Ішіп алып атасының қорасына түскен-ді,

Сөйтіп әлгі бірте- бірте іштенді.

Қайқайды

– Ұрлық жасап байығанды көрмедім.

Ал өзіңіз...

– Өй, ант атқыр...

Бар болғаны ермегім.

Қол бұлғады

« Сұмырай келсе, су құриды» деуші еді,

Соның шынға айналғаны-ау бұл-дағы.

Әрбір үйге су беретін құбырлар,

Қыс түспей-ақ «құрғады».

Сұғанақтар қаражатты жымқырған,

Көп кешікпей түрмеден қол бұлғады.

Сүлеймен Баязитов