Гүлнəр Жұпарбек

Кейде  таңертең жұмысқа барарда жағымсыздау жағдайлардың куəгері болып қаламын.  Күткен автобусымыз лықа толып келген кезде зіңгіттей жігіттер күте тұрып,  аяғы ауыр немесе бала ерткен əйелдерді,  қарт адамдарды өткізіп жібергеннен гөрі өздері алға шығып есікке жармасып жатады. Бəлкім,  ойлары оларға бəрібір орын береді ғой,  өзім ыңғайлы тұрып алайын дегені ма екен?!  Ішінде де атып тұрып орын беретіндері шамалы.  Музыка тыңдап,  өтірік-шынды ұйықтап отырғандары.  Кондуктор айғайлап орын берулерін сұрамаса отыра береді.  Сол ештеңені сезбей ұйықтап отыратындардың қалай дəл өз аялдамасында атып тұрып,  түсіп кететіне таңым бар...

Адам мінезінің ең көріктісі - қарапайымдылық.  Шынымен,  қарапайым адамды көрсең көңілің жайланып қалады.  Ол адаммен тілдескеннің өзі бір ғанибет қой,  шіркін.  Мінезі көркем адамның өзі де көркем келетін сияқты ма,  қалай?!  Бірақ кейде аузын ашса жұлып жердей болып тұратын қыз-жігіттерді де кезіктіресің.  Тіпті,   сол мінездерін мақтаныш көретіндер де бар арасында.  Жұмыста өзін мойындау үшін керек па екен,  бәлкім?!  Кейбіреулері "қанға сіңген мнезім,  енді қайтем?!", - деп ақталғандай болады. Айтқым келгені, қандай заман болмасын мейірімділік,  сабырлылық,  кішіпейілділік сияқты көркем мінездерді бойымыздан арылтпайық.  Əр айтқан сөз,  жүріс-тұрысымыз мінез қалыптастырудың критерийлері.  Оны қадағалап,  жөндеуге болады ғой.  Ендеше,  іске сəт.  Əрқайсысымыз өзімізден бастайық!