Қобланды Абенов

Қызғанамын тіпті кейде желденде,
Рұқсатымсыз сені беттен сүйгенде.
Бақыт тілеп тұрасаңдағы самал жел,
Қызғанамын сүйіктімді өзге көздер көргенде.

Қызғаншақпын оны білем сүйіктім,
Қызғанғанан сені қатты сүйіптім.
Көрген кезде қолаң шашты аруды,
Қандай жүрек қызғанбайды көріктім.

Таныс маған анау бел,
Танысаң достым мұнда кел.
Құшақ жайып шығатын,
Таныс тіпті соққан жел.

Еске түсіп сол бір кеш,
Көз алдыма келді тез.
Қызық қуып жүретін,
Қайда бүгін бала кез ?

Айлы түні қыдырып,
Қыз үйіне ысқырып.
Жарыса ғой бала боп,
Көшелерде жүгіріп.

Саған келдім сағынып,
Көңіл құсқа бағынып.
Қызға тағы барса ғой,
Боз бала боп қағынып.

Дәптерге толық жазылмас жүрек жыры,
Арасында болған соң парақ қыры.
Тек жүрекпен сезінер ғашық адам,
Жазылғанда ғашықтық өлең сыры.

Өлең болып жаралса сезім менде,
Ықылас пен бар ойым болар сенде.
Ғашық болып ынтықса жүрегімен,
Сән береді жалғанға сүйген пенде.

Жүрегіме жақын тартып сөзіңді,
Ұнатамын мөлдіреген көзіңді.
Барар едім қайда болса соңынан,
Шақырса егер көз қалаған мүсінді.

Мүсініңе ғашық болдым көргенен,
Көздеріне ғашық болдым білгенен.
Арманыма себеп болып келесің,
Жүрегіме бір күй маған келгеннен.

Сүю бөлек, ұнату олда басқа,
Сүйгеніңді жазғандай ойып тасқа.
Шатастырма жүректі сүйе алмасаң,
Ұнатуды тосатын сезім қасқа.

Жүре алмаймын өзіңдей шайқалмастан,
Қинап қойып жүректі тайсалмастан.
Таңқаламын сұлуым мінезіңе,
Жүре алатын сезімді байқамастан.

Жауланбайтын жүрегің неткен қатты,
Өлең айттым ерітер балдан тәтті.
Әр қадамды байқамай өтетұғын,
Қорғанысты құрғансың қандай сәтті.

Қолда құдай Қазақтарды алыстан,
Құда болып көрші ауылға барысқан.
Кең пейілді ұлы ұлтым жасасын,
Қызды қуып, бәйге шауып жарысқан.

Ұлы дала ұрпақтары сақтардың,
Атила боп жауға қарсы аттандың.
Томирис боп ұстап алып патшасын,
Тұншықтырдың қанға басын жаулардың.

Көз алартпа көрші бізге ұғарсың,
Достық қалап әлі өзің тұрарсың.
Ұрпағынан кешегі өткен ғұндардың,
Қорған жасап бізден әлі бұғарсың.

Айбат емес достық кеңес бәріңе,
Достарымды қарсы алайын елімде.
Даласы бар ұлан - байтақ Қазақтың,
Мәрт көңілін теңей білші жеріне.

Келер тағы жылы күн,
Бұған куә күн мен түн.
Келмес кетсе бірақта,
Сезім дейтін ұлы үн.

Бағаларсың сезімді,
Болып біраз төзімді.
Ұғынарсың жүрекпен,
Саған ғашық көзімді.

Сезім сыры таусылмас,
Ешкім шешіп таба алмас.
Сүймегендер жүрекпен,
Жүрек үнін ұға алмас.

Теңеп қызды ғарышқа,
Оймен ұшар алысқа.
Қараңғыға сән берген,
Айыл аспан жұлдызға.

Байқа қызым ондайдан,
Артық кетіп қоймаудан.
Білсең күнә басталар,
Құмарлықты ойлаудан.

Салтты силап өскендер,
Қазақттықтан көшпеңдер.
Жанды алсаңда кеудеден,
Ар мен қызға тиспеңдер.

Сынақтан өту керек жігерленіп,
Қайтпайтын мойымастай мінез қосып.
Ұмтылып арғы бетке жету керек,
Сырғымай мұз үстінде тіке қарап.

Қолдайды сонда ғана тағдыр сені,
Еседі маңдайыңан самал желі.
Жеңіске жететұғын күндеріңде,
Көрерсің күлімдеген мына мені.

Жаңа өмірден қашпайтын,
Болашаққа бастайтын,
Келді тағы әппақ қар,
Ескілікті есімізден тастайтын.

Өтті ау тағы ала жаз,
Қалдырмастан әнге саз.
Жылы мекен іздеуге,
Кеткен еді ала қаз.

Қардың көріп ұшқынын,
Еске аламын ұсқынын.
Ауыздыққа бағынбай,
Келе жатқан жылқының,