Мазалайтын бір сұрақ!
Диплом алып, адам қатарына қосыламын ба деп едім... Қайдағы?! Асығыс-үсігіс жұмысқа тұрып кетіп, іс-сапардан іс-сапар, тіпті махаббат машақатына жағдайым келмей, Массагетке де кіріп ойтолғап жатуға уақыт болмай кетіп едім. Енді міне, мен боспын. Отырған жерімнен су шыққандай безіп жөнелдім. Неге?! Оған жауап- сылтауымда көп. Балалық шағымда жиі мектеп ауыстырған әдетім, университет қабырғасында да етек алды. Енді міне, жұмысымда да тұрақтылық жоқ. Жасырақ кезімде бұл -тағдыр деп қиялдаушы едім. Бүгін барлық бәле мінезімнен деп жатырмын. Мүмкін тәрбиемде қателік кеткен шығар?! Жо- жоқ! Анамда кінә жоқ. Байғұс анам шыр-пыр етіп, мектеп кезімнен маған «қызым мұның дұрыс емес. Қазір жарайды, сенің қиналып бара жатқаныңды көріп, ауысса ауыссыншы деуші едім (менде қырсық қыз болатынмын, болмайд…