Менің әдемі әлеміме қош келдіңіз!
Терезе алдында тұрмын... Таңда және кеште осылай тұратын әдетім. Таң атарда да, күн батарда да көретінім бір көрініс: әрлі - берлі ағылып жатқан көліктер мен әрлі - берлі сабылып жүрген адамдар. Олардың қайдан келетіні де, қайда баратыны да белгісіз. Таңның қалай атып, кештің қалай батқанын аңғаруға мұршасы жоқ адамдар күнделікті күйбең тірліктің қамымен жүріп, ішкі жан дүниелеріне бір сәт үңілуге уақыт таппай қалатындай. Көпшілігінің жүздері жабырқаулы, көздерінде мұң бар. Не үшін асығып, не үшін өмір сүріп, не үшін тырысып бағуда екенін де түсіну қиын... Әр түрлі ойдың жетегіне кеткен менің ойымды ұялы телефонымның үні бұзды. Жақын достарымның бірінен хабарлама келіпті. Кез келген уақытта қанатты сөздер жіберіп тұратын досым осы жолы кітаптан оқыған қысқа да нұсқа әңгіме жіберіпті. Бұл…