Өмір тым қысқа ғой...

...Мен оған қатты ашулы едім. Қатты-қатты. Білмеймін бұл еркелік пе, әлде оның ауыр сөздерін көтере алмадым ба?.. Мүмкін, көңілімді таба алмағаны үшін де шығар. «Жемеймін» деп қырсығып тұрып алсам да, ол менің сүйікті тортымды алып берсе, бәрі басқаша болар ма еді) Еххх, жаным, бір түйір кәмпиттің өзі көңілімді көтерер еді ғой...

Бірақ, қойшы... бізаааздааан кейін мен оны қатты құшақтап, сүйіп алдым. Өйткені, менің ренжуге уақытым жоқ. БҮГІН мен бақыт пен қуаныштың құшағында болуы тиіспін. Кім біледі, өмір тым қысқа ғой...

БҮГІНім – өмірім.

КЕШЕгім – тәп-тәтті естелігім.

ЕРТЕҢім – АЛЛАның еншісінде... Жо-жоқ, бұлай дегенімнен гөрі, тағдырдың еншісінде дегенім жөн (бірінші комментарий).