ҚУАНЫШ СЫЙЛАҒАН КӨГІЛДІР КІТАП
Бала күнімнен көз алдымда қалған кішкене ғана көгілдір кітаптың сыртқы пішінін есімде жақсы сақтасам да, ішіндегі дүниені аяғына дейін ақтарып көрмеген екенмін. Әйтеуір, есімде қалғаны сол кітаптың үйге қалай келгені. Ол кезде электр энергиясының тапшылығын молынан көріп жатқан жерлердің біріне жататын ауылда кешқұрым әдеттегідей майшамның жарығымен төрт көзіміз түгел үйде отырғанбыз. Кенет біреу есікті ашып кіріп келді де, төрде отырған әкеммен амандасып, шағын ғана кітапты қолына ұстатты. Шамның жарығына үңіліп, төмен қарап сурет салып отырған мен, ол кісінің әкеме кітапты беріп жатып әлдене деп сөйлегенін естісем де, бірақ не айтып жатқанына мән бермеппін. Кейін ол адам кеткен соң, әншейінде көзінен күлкісі төгіліп тұратын әкемнің жүзі одан бетер бал-бұл жайнап дереу көзілдірігін іздей…