Сначала пробежал осинник

Сначала пробежал осинник,

Потом дубы прошли, потом,

Закутавшись в овчинах синих,

С размаху в бубны грянул гром.

Плясал огонь в глазах саженных,

А тучи стали на привал,

И дождь на травах обожженных

Копытами затанцевал.

Стал странен под раскрытым небом

Деревьев пригнутый разбег,

И все равно как будто не был,

И если был - под этим небом

С землей сравнялся человек.

Май 1932

Лубянка, Внутренняя тюрьма

***

Ең бірінші көк терек көлбең қаққан,

Содан кейін емендер жұлдызша аққан.

Оранып ап көк қойдың терісіне,

Шарт- шұрт етіп найзағай дабыл қаққан,

Көшеттердің көзінен от биледі.

Бұлт көшкіні тапқандай бір сәт тыным,

Дамыл алып бұлттар көкке иектерін сүйеді.

Жаңбыр қадап тұяқтарын, езді жердің балшығын.

Ашық аспан астында ығысқандай шетке бір.

Майысады ағаштар төгілгенде көктен  нұр.

Сол  аспанның астында болған болса адамдар

Тегістеліп жерменен қалар ма еді рухы құр.

Павел Васильев

Қазақ тіліне аударған: Сүлеймен Баязитов