Мню я быть мастером, затосковав о трудной работе

Мню я быть мастером, затосковав о трудной работе,
Чтоб останавливать мрамора гиблый разбег и крушенье,
Лить жеребцов из бронзы гудящей, с ноздрями, как розы,
И быков, у которых вздыхают острые ребра.
Веки тяжелые каменных женщин не дают мне покоя,
Губы у женщин тех молчаливы, задумчивы и ничего не расскажут,
Дай мне больше недуга этого, жизнь, - я не хочу утоленья,
Жажды мне дай и уменья в искусной этой работе.
Вот я вижу, лежит молодая, в длинных одеждах, опершись о локоть, -
Ваятель теплого, ясного сна вкруг нее пол-аршина оставил,
Мальчик над ней наклоняется, чуть улыбаясь, крылатый...
Дай мне, жизнь, усыплять их так крепко - каменных женщин.

* * *

Сағындым ауыр жұмысты, шебер болғым келеді,

Мәрмар тастар құлап, қирап  кетпеуі үшін үгіліп.

Кола айғырдың танауынан раушан гүлдей гулесе,

Өгіздердің қабырғасы солқ – солқ  етіп,

Тартқандай жүк бүгіліп.

Есесіне  құштарлықты  мәңгілік,

Шеберлікті бұл өмірде қимаған.

Көз алдымда әйел жатыр ұзын киім жамылып,

Шынтағына сүйеп басын сұлулығын сыйлаған.

Тас әйелі  кірпігінің  ауырлығы алып бітті мазамды,

Тұрғандай ол саған өмір кесел беріп,

Шөліркетіп тарттырсын деп жазаңды.

Есесіне шеберлікті бұл өмірде қимаған,

Қарсы алдымда әйел жатыр ұзын киім киінген.

Шынтағына сүйеп басын шартарапты шарлаған,

Мүсінші оған болар, бәлкім, сүйенген.

Қасында оның төнген ұлы тас мүсіннен аумаған,

Өмір, маған

Тас әйелдерді қатты ұйқыға батырар мүмкіндік бер,

Өтінемін, зарланам.

Павел Васильев

Қазақ тіліне аударған: Сүлеймен Баязитов