Лето обиделось

Натянута шапка на самые уши,

Раскрыв над планетой промоченный зонт,

Неузнанным лето шагает по лужам,

И солнце за тучку ушло на ремонт.

А где же твоя разноцветная кепка?

И платье тебе было очень к лицу!

Ты, видно, на что-то обиделось крепко,

Поэтому дождь не подходит к концу!

Блуждаешь всё ночь – почему-то не спится –

И ветром срываешь листву на пути,

Нам нужно уже поскорей помириться,

Я больше не буду задирой, прости!

Вернись, долгожданное, чудное лето!

Твой птичий будильник молчит по утрам…

Пусть солнце пока что разобрано где-то,

Но вскоре вернётся на синий экран!

Жаз өкпеледі

Малақайды құлаққа баса киіп,

Ғаламшарға шатыры тұрған тиіп.

Таныс емес шалшықты жаз кешеді,

Жөнделмекке артқан соң күн кеселі.

Көйлегің мен жарасады кепешің,

Ажарыңды сенің жарқын ететін.

Өкпелеген сияқтысың әлдекімге тым қатты,

Сондықтан ба жаңбыр жауып тұр қатты.

Түні бойы кезесің сен, ұйқың тіпті келмейді,

Жолыңдағы жапырақты жұлып кетсін жел мейлі.

Ал біздерге татуласу керектігін тезінен,

Сондықтан да кешірім сенен өтінем.

Көптен күткен ғажайып жаз,

Оятатын таңда бізді құс үнінсіз қуаныш аз.

Күнде, сірә, күш ертең жөнделіп, оралар,

Қуатымен көгілдір экранға дем беріп.

Елена Игнатовская

Перевод Сулеймена Баязитова