Когда-нибудь сощуришь глаз
Когда-нибудь сощуришь глаз,
Наполненный теплынью ясной,
Меня увидишь без прикрас,
Не испугавшись в этот раз
Моей угрозы неопасной.
Оправишь волосы, и вот
Тебе покажутся смешными
И хитрости мои, и имя,
И улыбающийся рот.
Припомнит пусть твоя ладонь,
Как по лицу меня ласкала.
Да, я придумывал огонь,
Когда его кругом так мало.
Мы, рукотворцы тьмы, огня,
Тоски угадываем зрелость.
Свидетельствую - ты меня
Опутала, как мне хотелось.
Опутала, как вьюн в цвету
Опутывает тело дуба.
Вот почему, должно быть, чту
И голос твой, и простоту,
И чуть задумчивые губы.
И тот огонь случайный чту,
Когда его кругом так мало,
И не хочу, чтоб, вьюн в цвету,
Ты на груди моей завяла.
Все утечет, пройдет, и вот
Тебе покажутся смешными
И хитрости мои, и имя,
И улыбающийся рот,
Но ты припомнишь меж другими
Меня, как птичий перелет.
1932
** *
Күндердің күні сығырайтып көзіңді,
Ұмытып бір сәт өзіңді.
Көрерсің мені бағып жүрген ізіңді,
Көрерсің менің жылылыққа толы жүзімді.
Қорықпайсың
Менің қоқан- лоқымнан,
Кезінде, бәлкім, боларсың шошып шоқынған,
Керерсің әсем қасыңды.
Өткенді еске ап қорытынды жасау асылы
Айлакерлігім, тіпті атым да
Күлкілі саған көрінер, сірә, затында,
Сипағаның арагідік бетімді.
Еске алса, алақаның сездір ақ ниетіңді,
Иә, мен отты алауды ойлап тапқанмын.
Аз болған соң басқа тәсіл өтімді,
Біздер қолдан жасаған ек отты, тіпті түнекті.
Мұңды ойлап тапқанда біз мұңайтатын жүректі,
Оған куә сен менің
Оны сірә жөн болар-ау білгенің.
Айналдырсаң басымды,
Қалауым ед бұл менің.
Шырмауықтай шырмадық,
Ұмыттырып ұлы дүние дүрмегін.
Сондықтан да еске аламын даусыңды,
Қарапайым мінезіңді, селт етпейтін даусыңды.
Бір-ақ сәтте тағат, шіркін, таусылды,
Отты сонау кездейсоқ еске аламын,
Жарық қылған алқабын кең даланың.
Шырмауықтың гүліндей кеудемде менің
Қажет тіптен мәңгілік солмағаның.
Барлығы да өтпелі
Көрінер саған күлкілі,
Айлакерлігім, тіпті атым да
Күлкілі көрінер бір түрлі.
Алайда сен басқалардың арасынан
Ұшып өткен құстар тектес мені еске аларсың.
Павел Васильев
Қазақ тіліне аударған: Сүлеймен Баязитов