Кітап туралы ой

Роксана Риччи 2012 M05 19
17257
0
114
0

Менің құрбым кітапты сүйіп оқиды. Оны аялай ұстап, онымен шын достасқан.

Досынның шексіз болғаны қандай жақсы! Қандай бақыт! Жабыққанда жұбатар,  қуанғанда сол қуанышты өзіңмен бөлісер жанды қашанда іздейсің ғой. Шын жанашырыңа бар сырыңды ақтарып, бірге жылап, бірге күліп, мәңгі ажырамасқа серт етесің. Бірақ біз қанша тырыссақ та, әтеуір, күндердің күнінде сол достық жолының екіге бөлінетіні анық. Немесе бұрынғыдай жиі-жиі көрісетін сағым мезеттер артта қалып, тек қана сирек келетін сағыныш хаттарына жұбанатын сәттер де болады... Дегенмен, сені мәнгі қолдап, қол ұшын беретін, сені түзу жолға салып, жол сілтейтін, сені ешқашан ренжітпейтін, өзімен бірге қызықтырып, кейде, тіпті жылатып та алатын шын досыңның  барын ұмытпаған жөн. Ол кім дейсіз бе? Жоооқ. Оның жаны жоқ. Бірақ жаны жоқ болса да ол - ...бір күні одан теріс айналып, жалғызсыратып тастап кетсең де саған өкпелемейтін...сені еш алдамайтын дүние...сенің рухани байлығың – кітап. Кішкентай ғана данышпан...

Кітап тек досың ғана емес, ұстазың...кеңесшің...ақылшың. Әлі күнде дейін сонау Гуттенберг заманынан келе жатқан жаһанның басты жаңалығы. Барлық ғылым, технология атаулының атасы. Кітапсіз өмірді елестету де  мүмкін емес сынды. Әйтсе де онымен достасудан қашқақтап, әр парағын жұлып, қор қылып, шаң басқан сөрелерге тастаған жандар қаншама. Шын достықтың, ізгі ниеттің, пәк көңілдің, терең ойдың, асыл сөздің  қадірін бағалай алмағанымыз ұят қой қазір.

Менің құрбым кітапты сүйіп оқиды. Оны аялай ұстап, онымен шын достасқан. Одан үйренгенін маған да үйретіп, ақыл-кеңес беруден еш аянған емес. Құрбымнан кейде кітап сұрай қалсам, өзім ұялып кетем. Жап-жаңа, сол сатып алған күйінде сақтаған кітаптарын кейде байқамай аяусыз парақтап қалатын кездерім көп болған. Сондағы құрбымның қиналғанын көрсеңіз. Өз кітабына, тек өзінің ғана емес барлық кітапқа аянышпен, жанашырлықпен, қабақ түйіп, үнсіз ғана қарап отырады. Үнсіз отырғаны – көңілімді қимағаны. Міне, сол үшін де ұялып кетем. Алғаш кітапті қалай  оқуды, қалай аялап ұстай керектігін маған осы құрбым үйреткен болатын. Шіркін, барлық адам құрбым сынды оқыса ғой кітапты!

Компьютер, ұялы телефон, интернет желісі деп бүгінде «ұстазымызды» ұмытып барамыз. Том-том кітап құшақтап, кітапханаға жиі баратын адамдарды сирек кездестіреміз қазір. Бұрынғыдай үлкен мәртебемен мерекелерде бір-бірімізге кітап сыйламаймыз да. Тіпті, кітап мазмұнына мән бермей, оны сәнді безендірмей, қалай болса солай шығарып, қадірін түсіріп жатамыз. Содан оны кім оқиды? Ал әдемі безендірілген, өзіңді еліксіз қызықтыратын көркем шығарманың бағасы сәл қымбаттау болса, ақшаны сытауратып, алуға қимай кете барамыз. Өмірдің бұралаң ағысына, заманның бұрынғадан өзгеруіне байланысты ғой бәрі. Түсінемін. Не десек те, нағыз жанашырымыз, ұстазымыз, досымызды жоғалтып алмайық! Қайта оның жандануына, өз куатына еніп, тез таралуына қол ұшын беріп, онымен достасуға шақырайық! Болашақ ұрпаққа аманат етейік, достар!!!

Оцените пост

111
Дальше