Жаза салғам...
Ойлап отырсақ адам баласы деген қызық жаратылыс екен. Бір нәрсені жаттап алса миынан еш шығара алмайды, бір қиналса одан құтыла аламын деп ойламайды.Жаман нәрсеге кезіксе одан шығар жолды таппай қалады. Пенде болғандықтан , тыныштықта өмір сүре алмаймыз. Әркез қозғалыста болып , күнделікті жаңа іс-әрекеттер жасаймыз. Кейде қателікке бой алдырсақ одан шығар жолын іздей бастаймыз, бірдеңе тапқандай боламыз. Бірақ басымызға үлкен сұрақ келіп сап ете қалады: "дұрыс па әлде бұрыс па?".Шешімін табу үшін досыңмен ақылдасасың, ол түк айтпаса, қабырғаңмен кеңесуге тура келеді. Қабырғаң қайысып, басыңды ұстайсың. Миыңды әрлі -берлі шайқап, ақылыңды іске қосасың. Ақыл кеңес берсе, жүрек келіспей қалады, ақыл мен жүрек бірігіп жұмыс атқара алмайтын тұғын. Иә, өмір солай бас айналумен зыр-зыр өте бере…