Жалғыздық
Кілең ер адамдар отырып кешкі асымызды жаңа ғана ішіп болған едік. Қонақтардың бірі, менің ескі танысым: - Жүр серуендеп қайтайықшы,- деді. Жапырақтары сыбдырлаған ағаштардың арасымен ұзын даңғыл бойымен ақырын аяңдап келеміз. Айнала тым-тырыс, тек Париждің тұншыққан тынымсыз гуілі ғана естіледі. Бетімізге самал жел есіп, түнгі аспан көгінде самсаған сансыз жұлдыздардар жымыңдайды. Бір кезде жанымдағы серігім: - Неге екенін білмеймін басқа уақытқа қарағанда түнде дем алғанда өзімді сондай еркін сезінемін. Ойлануға да жеңіл. Әлемнің құдыретті құпиясына міне-міне қанығамын-ау деп нұрға бөленетін сәттерді бастан кешемін. Содан кейін сәуле жоғалып, бәрі де аяқталады, - деп тіл қатты. Ара-арасында біздің жанымыздан ағаш арасына бой жасырып көлеңкелер өтуде; біз қыз бен жігіт бір бүтін бейнеге…