Қасқыр, Түлкі, Қоян.
Куз еді. Тауда тұрған қалың орман, Кузетіп қара ағашы кеуіп тынған. Азайған аңдары да өткен жылдан, Азайған қара суда мөлдір, тұнған. Өткені ме, қарғап атып мына жалған. Шөптері де киіз болып қатып қалған, Шекара боп шірік ағаш болды қорған! Шыға алмайсын, шыға алмайсын өмір, тордан... Тауда, таста бұл орманда тарығады, Желмен бірге дауыстары қарығады. Айта алмай жұмыр жерге өз мұңын, Зарығады бұл маңда зары қалды. Өшпеген қара жерде жарық әлі, Тек қасқырлар бірігіп қарық әлі. Бөрілерге қарсы кім шығады? Шықса дағы ажалымен тұншығады. Түлкі де бар, айласын асыратын, Құлығын қара қанда жасыратын. Өздерін қасқырлардан кем санамай, Байқұс қоянды басынатын, басынатын. Қоян. Кожектерін ертіп өжеттенді, Теріп жүр қу шөптен қалған өзектерді. - АНА бұл маңда жасыл барма, Әлде олар жасырынғанба? Ш…