Түнімді таңға жалғаған бір ой...

Түнгі ұйқы алдында бүгін тағы түпсіз терең ойдың тұтқынында болып қайттым.Ойларымнан ойлар туып,санамда сансыз сұрақ қаптады.Шешімі табылмаған “өмір мәні” тұрғысында ой ойлап едім,еріксіз көңіліме мұң ұялады.Мұң ұялайтын жөні бар...Себебі,сағат тілі артқа бұрылмастан,тоқтамастан алға үздіксіз қадам басып жатыр.Бұл дегеніміз өміріміз өтіп жатыр,өтіп жатыр.Ал,менен алға жылжушылық байқала ма?Жо-жоқ менде алға басушылық жоқ сияқты.Менің бойымда тек қана алға басушылықты қиялдап қимылсыз жатқан,жалқаулықты жанына жолдас еткен беймәлім бір өзге адам тіршілік етіп жатқандай...Сол беймәлім бір өзге адамға”осылай жалқаулықты жаныңа жолдас етуді доғармасаң,өмірдің мәнін тауып,сәнін кіргізу қиынға соғады” дейтін адам табылар ма?!                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     “Адам            "Адам өз өмірінің суретшісі өзі”- дейді.Ал,менің суретімнің бояулары сұр,қара,тек салқын түстерден тұратын сияқты көрінеді.Осылай «сияқтыны» санамда көп қолданып,”иллюзияны” көбейте берсем де,өмірдің мәнін табар жолда адасуым ғажап емес.Неге осы “өмір” атты суретті қанық,жылы,ашық түстерге боямасқа...Кедергі келтірер кім,бөгет болар кім?”Өмір” атты суретіміздің ұнамаған жерлері болса,”мүмкіндік” деп аталатын өшіргішті неге қолдан келгенше пайдаланбасқа...

Өмір-ай,сенің мәніңді таппас бұрын ойлаймын деп,өткенімді аралап,бүгінімді саралап шығып ой ойлауға тағы бір түндерімнің бірін арнадым.Түн жамылғанда,жан дүнием ағынан жарылғанда осылай санама саналы ойлар келеді де тұрады.Өмірді өзгертуге деген құлшыныстың оянар шағы осы-түн.Таң атысымен түнгі жансыз құлшыныстарыма жан бітіріп,жалқаулығымды жеңсем,нағыз күш жігері мықты,өмірдің мәнін тапқанша жалықпайтын адам болған болар едім.Басты мақсат-өмірдің мәнін жоғалтып алмау...