Оның қарлығашқа айналғысы келеді
Тымырсық түн. Жалғыздық. Тықыр еткен дыбысқа елең етемін. Осындайда басыма небір ойлар оралады. Қорқамын. Сосын қайта көз ілемін. Бірақ, көңілім ояу. Кейде сәл нәрсеге бола жүрек ауыртып жатқандай сезінемін өзімді. Бәлкім, ол менің шыдамсыз, күйгелек мінезімнен шығар. Тіпті, түн ортасына дейін ұйқымды «шақыра» алмай мазасызданамын. Есіме ақиық ақын Мұқағалидың: «Бөрі ұлып жатады, құзғын шулап, құлазыған көңілдің бақтарында…» деген өлең жолдары түседі. Осыны ішімнен бірнеше рет қайталаған...