Саған, саған талай күндер, талай жылдар асыққам, көз жасымды жасырғанмын жансыз аппақ жастықтан, өзге түгіл, соған дағы білдірмегем мұңымды жүрегімді жаралаған, көңілімді тасытқан. Күттім қанша қара түнде жұлдыз санап, жаңылып! Сағыныштың сары мамық орамалын жамылып, мөлдіреген жанарымнан тамшыларды төксем де, көрмеген ем, білмеген ем сағынғаннан қамығып. Үміт деген үлпілдеген кіп-кішкене шымшықтай, дір-дір етіп, жатты ол да, ләм деместен, үн шықпай.Арман болды қолқанатым, тәтті қиял - тірегім. Білмедім ғой қаларыңды сезімімді дым ұқпай. Ал сол шақтар бағым еді, беймезгілде бұйырған, нұрым болды төбе көктен толастамай құйылған. Білсем сонда бал күндерге шолақ ғұмыр бергенін, аттап өтер едім бәлкім қырық үйлі тыйымнан. Қазір бәрі бұлдыр түстей, жанаспайды өңіммен. Басқа біреу табылады көңіл деген төрімнен. Ал сен болсаң сол баяғы сарқылмайтын сағыныш, ал сен болсаң сағым ғана бір мезетке көрінген.....
