Allegro espressivo – Moderato ma non troppo – Allegro grazioso

Manem syntonārii in staccāte signe

sic surrēge spicŭlum, flexilinguæ igne!

Basiatum aērem tacto venenāto,

Ces vociferābit is suam effrenātam.

Et ruendo sensiet ut dilābant bases

Captabitque cælum, cujus udus kathabāses

Incěpit cum lacrimas laccatas lavantes

Illis ingis aērcum fundent adamantes.

Cusus torrens clavilis formam raptim sumet

Quorum plectra femine festinant et tument

Hæc figūra leve est, pedes sunt suāves,

Ventus tracto corpo et flammifēres claves.

Ecce subter visceram respiratiōnem

Evolāvit musĭca extraratiōne.

Ignem, ventum, æthěrem simul ea habet

Et ex mundo regie timĭda evādet.

Hinc creatus spirĭtus mundum spectat rectum -

quasus, adorandam videt et perfectum:

Dea juxta flumenem sederat præclāra,

Ut delectat liquidem se lumĕne declārat.

Сælum minimissimum stellæ lumen velat,

Ne exæcat acie Phæbi genam celat,

Dein exstinguit penitus pudens et misērum.

Prope oculōrum deæ ignem verum.

Spirĭtus spontaneus flamma se cremāvit

Spirĭtus ventōrum se totæ irrigāvit

In celesto flexurus ejus corpi juni.

Aqua comporanta se sensi divæ uni,

Dolet sua tenue comparatiōne.

Blandit eam, elŭdet adulatiōne.

Spirĭtum symphoniæ cupĭde insilit

Ad earum pedes ut venerat prosilit.

“Nulla vita, – canerat, – extra eam vitam”,

Mergit in suspirio ea une cite.

Finit sic, sunt etsi nec musĭca, nec ignis,

Pariter sunt calor, lux, vapor afflamīnis -

non relinqui sumus nos caritatā eā –

Grande blandā et infande admirandā deā.