— Өй — дейді.
Менің мақсатым өкініштікке келтіру емес. Қалай ойлайсыз, не үшін жазамын, беттеріңізге басып?
Жай айтқан түрде, "өй" дейсіздер! Ти десе тимейді, тиме десе тиеді дегендей.
Не қызықты айтады, қандай жаңалықты айқындайды деп мені сынайсыздар.
Осы мәтін сіздердің біреу-ақ кемшілігіңіз жайлы. Ата-ана баласына - үлгі, оның артынан қамшымен "сен адам болмайсын" деп қуғаннан гөрі, теледидарды сатып (иә, оның түк пайдасы жоқ), оның орнына кітаптар тізіп қойсаңыз? Сонда мектепте балаларға қандай білім беретінің ұғасыз. Бүгінгі күні бала жай адам емес тұлға болуға тырысу керек. "Өй" дегенді естіп тұрмын.
Жарайды, қашан әке баласымын жұмыстан босағанда баласымен мұражайға барды?
Жазда. Бір рет өз көзімен Қастеев атындағы мұражайда екі баласын жетелеп жүрген қадырменді әкені көрдім. Менде сол күні бауырымды апарған болатынмын. Сондықтан, ойлап көріңіз, сіздің балаңыз, мүмкін, бір күні мектептен мұңға батып келеді, себібі оның сыныптастары көкірегін көтеріп "менің әкем сондай мәдениетті" дейді. Тағы да "өй" дегенді естідім.
Енді айнаға қарап, ішіңізді жіберіңіз. Кезінде сіз футбол командасының лидері болғаңызға бірде сенемін. Айтуға жақсы, өзіңіз де "ол жастық кез ғой" деп есіңізге аласыз. Қазір, әрине, шаршап жүрсіз, уақытыңыз өте аз, міндеттеріңіз көп. Балаңыз оны түсінеді. Бірақ ертең, өзі әке болғанда, баласымен спортпен айналысуды армандағанда, "неге менің әкем менімен ойнамады- деп басын шайқайды, - менің есімде оның диван артиллереясын толтырғаны". "Өй" - дедіңіз ба?