Сырым бабамыздың өмірінен бір әңгіме

Бірде ас артынан жұрт бата сұрағанда, дінге селқос қарайтын Сырым жеңінің ұшымен бетін сипай салады. Сонда қатар отырған молда Сырымға қарап:

- Бата оқылып, қол жайғанда алақанға нұр құйылады, қолмен бетті сипағанда алланың нұры денесіне тарайды. Сондықтан бата қылғанда қолды жеңнен шығарып көтеру керек, - дейді.

- Ой, молдеке-ай, қайдағы жоқты айтады екенсіз. Алланың нұры жеті қат көктен жерге жетіп тұрғаны рас болса, менің жалаң қабат жеңімнен өтпейді дейсіз бе? - деп Сырым тұрып кетіпті.

* * *

Однажды, когда после трапезы народ попросил бата (благословения), равнодушный к религии Сырым потер лицо краем рукавов. Тогда сидящий рядом мулла посмотрел на Сырыма, и сказал:

- Когда дают благословение и раскрывают ладони, они озаряются лучом, и когда ими касаются лица, луч аллаха проникает в тело. Поэтому следует высунуть руки из рукава, когда дают благословение.

- Эх, мой мулла, ну и небыль ты говоришь. Коль луч аллаха способен проникать через семислойное небо, неужели он не может преодолеть ткань моих рукавов? - ответил Сырым и, покинул собравшихся.

(перевод мой)