анам жүрегінде дақ қалдырып кеткендей...

Неге біз әке-шешемізді алдаумен күн кешеміз?  Әке-шешеңді алдағаның өзіңді алдағаның емес пе?

-Сабақ оқып отырсын ба?

-Йә, көріп тұрсыз ғой неге сұрай бересіз? – деп өз-өзімізден жындана кетеміз. Әрқашан бір затты айтса өте қатты жауап беруге тырысамыз, бірақ неге біз түсінбейміз олардың  әрбір сөзі сені жаман болсын деп айтпады ғой ... Әрқайсымыздың басымыздан өтті, не анаң не әкең кіре қалса ұялы телефонды тыға кетеміз... не агентте, не  интернетте отырамыз, сөйлесеміз, болмайтын әңгімелер айтып күлеміз,  мүлдем білмейтін адаммен сөйлесіп сол адамның құрбаны боламыз...(Кім білсін ол адамның ішінде не жатқанын)

Ең соңғы рет анамды ренжіткенім осыдан 2-3 ай бұрын шығар... Білмеймін сол күні маған не болғанын... Анамның жүрегіне тиердей бір сөз шығып кетті... Қандай сөз екенін айтсам сіз күлетін шығарсыз,  бірақ ол сөз анам түгіл мені ойға салды... Сондағы айтқан сөзім «НЕ ІСТЕП АЛАСЫН» деп тарс етіп жүректі тіліп шықты, тілінген күйі кетті... жасың өскен сайын өзіңді көктен түскендей санайсын... Йа қазір анам екеуміздың арамыз жақсы бірақ сол сөздерім анам жүрегінде дақ қалдырып кеткендей...