World Press Photo жеңімпазы Самуэль Арандамен сұхбат

Алия 2012 M11 8
2015
4
6
0

Биыл 55-рет өткізіліп жатқан World Press Photo байқауының қорытындысы бойынша Халықаралық әділ-қазылар испандық Самуэль Аранданың фотосуретін «2011 жылдың ең үздік Фотосуреті» деп таныды. Суретте...

Биыл 55-рет өткізіліп жатқан World Press Photo байқауының қорытындысы бойынша Халықаралық әділ-қазылар испандық Самуэль Аранданың фотосуретін «2011 жылдың ең үздік Фотосуреті» деп таныды.

Суретте 2011 жылдың 15 қазанында Йеменнің Сана қаласындағы Президент Әли Абдулла Салехтың билік жүйесіне қарсы деманстрация кезінде жараланған ұлын құшағына алған әйел бейнеленген. Самуэль Аранда Йеменге The New York Times газетінің тапсырмасымен Corbis Images агенттігінің атынан барған.

Самуэль Аранда Испанияның Барселона қаласында дүниеге келген. Небары 19 жасынан бастап El Pais және El Periodico de Catalunya газетінде фотожурналист болып жұмыс істей бастайды. Кейін испандық efe агенттігінде израль-палестин қақтығысы туралы хабардар етіп отырған тілші болған. 2004 жылы France-Presse агенттігінде Ливан, Ирак және тағы басқа елдердегі әлеуметтік мәселелер мен қақтығыстардан ақпарат тарататын тілші болып қызмет еткен. 2006 жылы Аранда Еуропаға жетпек болған африкалық эмигранттарды түсірген фотосуреттері үшін халықаралық премия алған.

Фотосурет пен фотожурналистикаға деген қызғушылығыңыз қай кезден және қалай пайда болды?

Бозбала шағымда граффитимен әуестенетінмін, бір кездері өзімнің жұмыстарымды суретке түсіретін болдым. Содан кейін өзім туып-өскен Барселонаның маңайын түсіруді бастадым. Негізі мен әлеуметтік қақтығыстардың ортасында өскенмін, өйткені біздің ауданда иммигранттар өте көп болатын. Мен өзімнің ауданымдағы халықтың тыныс-тіршілігін суретке түсіріп, соларды газеттерге сататынмын. Бұл менің фотожурналистикаға алғашқы қадамымның бірі болды. Мен үшін бұл суреттер жоғарыдағыларға халықтың проблемасын көрсетудің бір тәсілі болатын.

Сіз Барселонада туып-өскен екенсіз, ал қазір Тунисте тұрасыз. Ол жаққа көшіп кетуіңізге не себеп болды?

Мені араб әлемінің әлеуметтік мәдениеті қызықтырды. Мұнда адамдар ашық, әрі жылы шырайлы. 2011 жылдың қаңтар айында Туниске революция оқиғасын суретке түсіруге бардым. Сонда теңіз жағасында орналасқан өте әдемі Сиди Боу Саид деп аталатын ауылды ұнатып қалдым. Онда өмір сүру де Барселонаға қарағанда әлде қайда арзан. Сол ауылдың маған ұнап қалғаны соншалық, келген соң қызыммен ақылдасып, екеуіміз осында көшіп кеттік.

Ал Йеменге қалай тап болдыңыз?

The New York Times газетіне Йеменнен фотограф қажет болды, бірақ ол кезде бұл елге кіру өте қиын болатын. Әсіресе журналистерге. Бірнеше апта мемлекетке кірудің амалын іздеп журдім, соңында редакторымның қолдауы және The New York Times фотографтарының көмегімен бір амалын таптым. Содан үш айға жуық — 2011 жылдың қазаны мен желтоқсаны аралағында — Йеменде болдым.
Білуімше ол кезде Йеменде шетелдік фотожурналистер өте аз болды, небары төртеу немесе бесеу-ақ. Солардың бірі — мен. Ол жақтағы жұмысым оңай болмады, алдымнан түрлі қиындықтар кездесті, бейресми түрде елге кіріп кетіп, сонымен қатар, сонда жұмыс істеуге қалғанымның өзі... Бірақ менің айтпағым бұл емес. Өйткені әрбір фотожурналистің тәуекелге баруы — жұмысының бір бөлшегі екені мәлім. Күнделікті неше түрлі қиындықтарды басынан өткізіп жатқан адамдардың тағдырын көрсету біз үшін маңызды.

Байқаудан бірінші орын алған фотосурет қалай түсірілгендігі туралы айтып бере аласыз ба?

Мен оны 15 қазанда түсірдім. Ол күні бәрі тыныш болатын. Өйткені демократияны талап ететін және президент Әли Абдулла Салехтің кетуі мен оны жазалауды талап еткен билікке қарсы бейбіт шерулердің болуы қалыпты жағдай еді. Бір уақытта аяқ астынан бәрі өзгеріп кетті. Биліктің снайперлері шерушілерге оқ ата бастады. Танктер келіп, шерушілердің базасы орналасқан «Өзгерістер алаңына» оқ жаудырды. Одан мен демонстранттардың емхана ретінде қолданып жүрген мешітіне кіріп жасырындым. Сол хаостың ішінен тырп етпей бауырына 18 жасар ұлы Зайедті алған Әл-Кос ханымға көзім түсті. Оларды бірнеше рет суретке түсіріп үлгердім, бірер уақыттан кейін адамдар келіп, оны емханаға алып кетті. Сол күні 12 адам қаза тауып, 30ға жуығы жараланды.

Бұл фотосурет сіз үшін нені білдіреді?

Мен үшін бұл сурет Фатима Әл-Костың ұлына деген үлкен махаббатын көрсетеді. Бұл суретті көрген адамдарды, әсіресе аналарды, ол кісінің үстіндегі хиджаб емес, адам тағдыры ойландырады. 2012 жылдың ақпан айында мен Йеменге қайтып барғанымда көптеген адамдар жүлде алғаным үшін және Йемен туралы хабарламалардың жаңалықтарда қайта көтерілгендігіне өте қуанышты екендіктерін жеткізді. Сол кезде Фатима мен Зайедті тауып алғым келді. Достарымның көмегі арқасында мен олармен хабарласып, үйлеріне бардым. Фатима ханым мен оның ұлы бұл фотосурет хиджаб кию деген — террорист болу дегенді білдірмейтіндігін көрсететініне, оның арқасында көпшіліктің назары Йеменге қайта ауғандығына шексіз қуанышты екендігін айтты. Олар бұл фотосурет революцияға бір көмегін тигізетін шығар деген үмітте. Бұндай қақтығыс кезінде Фатима мен Зайедті кездестіру мен үшін толғандырарлық сәт еді. Бұл күнді өмірімнің соңына дейін ұмытпаймын.

Түпнұсқа

Аударған Айнұр Ракишева

Оцените пост

6

Комментарии

3
керемет! :)
0
Продублировали бы ваш пост на русском в разы бы больше комментов было и просмотров. И дикуссии, если вы этого хотите как автор.
2
jaqsy maqala, sonday manyzdy aqparatty tauyp jazaberiniz avtor, qazaqstan jastarga ote qajetti.
"Wow, galymdar emshekti qalai ulketuge bolady dauany tapty!!!!" - siyaqty aqparattan bas buryp sizdiki manyzdy maqalalardi oqysyn.
rahmet sizge.
Показать комментарии
Дальше